Yarına çıkıp çıkamayacağımızı bilmiyoruz ki. aslında hep bu düşüncede yaşasak daha keyifli ve değerli hissederiz kendimizi yarın yokmuşcasına yaşıyoruz

Arkamda kalacaklara bir yük bırakmamak için uğraşırdım. Ailemle vakit geçirip, inzivaya çekilir ve vaktimin dolmasını beklerdim.

Bütün varlıklarımı satıp parasını bir banka hesabına koyar, aileme de şurada şu kadar param var diye not yazar, haber verirdim.

Güzel bir video çeker, beni hatırlayabilecekleri mutlu bir anı bırakırdım. Bu dünyadaki tek ölümlü benmişim gibi üzülmelerini istemediğimi belirtirdim, böyle üzülenlere de hakkımı helal etmiyorum der hafiften gülümserdim.

Eş-dost ile helalleşir, korku ve heyecan ile birlikte ailemle vakit geçirerek vaktimin dolmasını beklerdim. Vaktin dolmasına yakın da bir hastaneye giriş yapıp, yatardım. Ailemin beni bir anda evin bir köşesinde ölmüş olarak görmesini - bulmasını istemezdim.

Aklıma gelenler bu kadar, Allah kimseyi bunu bilecek kadar zor duruma düşürmesin. Az çok ne kadar ömrünün kaldığını bilen, amansız bir hastalığa yakalananlara da şifa, sabır ve dayanma gücü versin...

1 saniyenin bile garantisi yok zaten tek gerçek ölüm önemli olan hazırmıyız? inancımıza sadıkmıyız?

80 milyonun hayatını kurtarırdım, ne yapacağımı yazmayalım SİYASETE GİRER