mahallemize yakın bir semtte yaşlı bir kadın varmış duası kabul oluyor diye birisinden duyup gittik. sağlam kişilerin bile zor yürüdüğü bayır bir gecekondu semtinde oturuyor. düz yol yok. tek kişi zor geçiyor evlerin arasından. kocası felçliymiş 2 yıldır. ayrıca kocası konuşamıyor da tam olarak. 5 tane çocuğu varmış. hatta birisi kocasından boşanmış ve kızı ile yaşıyor. diğerleri erkek ve aşırı zengin olmasalar da hali vakti yerinde insanlar. geçen gün eşim bir komşu kadınla yanına gittiğinde ondan birşey istemiş. ben aldım vermeye gittim. giderken onun evinde dönen dar yollardan geçerken önümde bir kadın ağır ağır yürüyordu. onu acele ettirmemek için kendim oturup bekledim 30 metre geride. kadın o an bir düştü ki koştum ama yakalayamadım. baya yuvarlandı. düştüğü yer dar ve yamaç bir yer kalkmasına yardım etmeye çalıştım ama en az 6-7 dakika kaldırmaya çalıştım. neyse sonunda zorla kalktı teyze. kafasını da çarptı gördüm ben. bişeyin var mı doktora gidelim mi teyze bir yakının var mı arayayım mı dedim yok evladım evim şurası dedi koluna gireceğim iki kişi yürüyemiyor neyse ben önden o arkadan evine vardık ki varınca anladım düşen teyze benim evine ilaç götürdüğüm teyzeymiş. ben sadece ikinci defa gördüğüm için tanıyamamışım. neyse ben yeniden doktora gidelimi mi bir yerin ağrıyor mu falan dedim. başladı ağlayarak anlatmaya başladı. hergün ekmek almaya gitmek zorunda kalıyorum bu yolu dedi görüyorsun yokuş ben zaten 70 yaşında kadınım amcanın hali ortada diyor 5 tane evlat var hiç birinden hayır yok ben kime gideyim ne edeyim a evladım diye bir ağladı ki o an insanlığımdan utandım. 5 tane evlat bir anne babayı o halde nasıl yaşatır neden sahip çıkmaz anlamak mümkün değil. ve bu gibi evlatları toplum bence dışlamalı yaptığının yanlış olduğunu anlatmalı. nasıl ki çocuk yapıyorsun onu büyütüyorsun yaşlıya da bakmak zorundasın bence.bilmem yanlış mı düşünüyorum.