Neyine üzüldüğüm belli değil mi kardeşim soruyorsun bir de. Kedi beslemek başka, kedis evmek, duygusal bağ kurmak başka. O nasıl bir duygusal bağ ki hayvanın orasını burasını kesip üreme fonksiyonuna mani oluyorsun. Hah işte, anlaşılmadıysa şimdi anlaşılmıştır.

Seninki hayvan sevgisi değil, oyuncak sevgisi.

Arkadaşlar, yaşım 45, hayatımın yarısından fazlasında, yani imkanım olup onlarla yaşayabildiğim müddetçe hayvanlarla yaşadım. Boş beleş konuşmayın. Çok kedim köpeğim doğurdu, 3'er 5'er de doğurdu daha fazla da. Doğuruyor diye hayvanın neslini kesmek hangi sevgi anlayışına sığıyor? Sizin hayvana bakışınız o, benimki ise bu. Hayvanın neslini kesiyorsun... Psikolojisini alt üst ediyorsun, bir hayat boyu sürecek karakter değişimine sebep oluyorsun. Ufak bir şeyden mi bahsediyoruz burada? Neymiş, ürerse sayısı artarmış. Git hayvanat bahçesine orada sev hayvanı daha iyi.

Belki yarın çekip gidecek (özellikle Norveç buna çok meyillidir) bir hayvanın hayatını onun istemediği bir şekilde değiştirmek mi onu sevmek oluyor? Bu mu anlayış? Üzülüyoruz, hayvana yazık diyoruz o bile batıyor!