Büyük depremi de yaşamıştık!

Fakat böyle bir panik daha önce görmedim. Deprem esnasında okula gidip çocuklarıma bakmak istedim,
Velilerin sokakta birbirlerine çarparak koşmaları, okul bahçesinde toplanan (diğer) çocukları hiçe sayarak ağlaya ağlaya kendi çocuklarını aramaları, ve bu sahneye şahit olan çocukların korkuları gözyaşları çok kötüydü.

Tam bir cehalet, tam bir rezillik. Yazık o çocuklara. en çok sakin olması gereken sizlersiniz, o çocuklar depremden değil sizin bu panik halinizden korktu! Depremden daha çok korkuttunuz çocukları.

Bir diğer konu da şu ki : Maalesef İstanbul'da yaşayan hiç kimse depreme hazırlıklı değil.

Ne bir toplanma yeri var ne de başka bir şey.

Tabiat ana bize acır umarım!