Bende sevgisiz büyüdüm. Eften püften sebepler yüzünden belli bi yaşa kadar dayak yedim hep. (uslu ve başarılı bir çocuk olmama rağmen) Belli bir yaştan sonrada toplum içinde hakaret yedim sürekli. Babamın bana sevgi gösterdiği bir anı hatırlamıyorum bile. Düşün ki 4 yaşındayım ve dondurma isteyip ağladım diye eve gelince kapıdan girer girmez dayak yemeye başladım. Şimdi 29 yaşındayım ve 4 yaşında bir oğlum. Babacım seni çok seviyorum diyip boynuma sarıldı mı dünyalar benim oluyor be
Demem o ki zaman herşeyin ilacı. Herşey düzelecek. Sadece biraz sabır ve zaman dostum.