Ben kendimdeki durumu şöyle özetliyorum; başarabileceğimi anlayınca keyif almıyorum. Belki de bunun aslı tam tersidir, bilemiyorum.
Yani başarmayı sevmiyorsunuz? Uğraşmak yetiyor.
Bende de böyle mi acaba?
Aylarca "sonra, sonra" diye erteleye erteleye hiç başlayamadıklarım oldu. Artık diğer düşüncelerimde çok hızlı olmasa da yavaş yavaş hareket etmeye çalışıyorum ama yine de ertelediğim oluyor.
Hocam yavaş yavaş düşünemiyoruz ki.
Keşke demek istiyorum fakat demek istemiyorum. Saçma geliyor biraz.