Merhabalar,

Yemek söylemiştim bugün. O geldi ve almak için kapıyı açtım. Kapının arasına bir zarf sıkıştırılmış. Her neyse yemeği, zarfı aldım içeri geçtim zarfı açtım. Zarfta 5 yıllık ilişkim olan, 3 yıldır ayrı olduğumuz kızın düğün davetiyesi vardı. Aileler arasında herhangi bir dostluk falan yok. Bırakılma amacı belli ki, tamamen benim canımı yakmak. Ama yakabildi mi? Hayır...

Peki ben ne yapacağım? Davetiyeye yeni kız arkadaşımla teşrif edeceğim. Koluma takıp, davetiye için teşekkür edeceğim. Daha sonrasında, çilli bom çaldırıp sahnenin ortasında delirmiş gibi oynayacağım.

Yani demek istediğim; bir şeyleri kafaya takarak çözüm bulamayacağımızın farkına vardım bundan çok zaman önce. Bir şeyleri ne denli çok kafaya takarsan, o denli olmadığını anladım. İnsanın en iyi dostu, kendisidir.

Kendinizi sevin. Bir saniye sonrası belli olmayan dünya için 2 saniye sonrasını düşünmek çok saçma ve yersiz.

Yaşarken her şeyin bir şansı oluyor ama yaşamanın şansı bir kez veriliyor insana. Yaşamayı sevin.

Hadi o zaman;


https://www.youtube.com/watch?v=9O0jlmIXn5Y


İyi kalın.