Öncelikle büyük devletler kısmına katılmadığımı belirtmek isterim. Finlandiya - Norveç - İsveç gibi ülkeler büyük devlet kavramına girmiyor sanırım. Yada Yeni Zelanda diyebiliriz. Bir öğrenmişiz Amerigalılar yapıyor.
Kendimizi geliştirme konusunda ise çok lafım var ama bir kaçını söylemeden edemeyeceğim. İlk yazımda da belirttiğim gibi 3. üniversitemi okuyorum. Ki bunları meslek edinme amacında olmayarak sadece kendimi geliştirmek için okuyorum. Bir saat dahi eğitim almadan resim öğretmenliğini azmederek kazandım. Müzikten hoşlandığım için destek almadan tek başıma bateri öğrendim. Ve en büyük başarım ise adımı dahi söyleyemez durumda kekemeyken çağrı merkezi açtım. Ki bu kekemeliği kitap okuyarak atlattım. Günde bir kitap bitirdiğim günler olurdu. Evdeki 3000 adet kitabın içinde büyüdüm. Bunlar söylenecek şeyler değil. Konu insanların kendini geliştirememesi değil zaten. İlkokul mezunu Erbakan Malkoç örneği verilebilir yada tezgahtar olarak yanında çalıştığım abinin ilkokulu dahi bitirmemesi ve hayat mücadelesi bana örnek olmuştur. Benim isyanım ülkede sığ bir görüşün olması. Eğitimin bkluğu. Örneğin sadece kaptanlık mezunu olanlardan yapılan seçimde deniz ast subaylığına girdim ve torpilsizlikten girememem. Çağrı merkezim adına girdiğim ihalenin bana kalmasına rağmen büyük şirketlerin baskısıyla ihalenin iptaline olan isyanım. Bir başka bilindik firma ile görüşmelerim sonucunda bana söylenen şu lafa isyanım; "Gerçekten mükemmel enerjiniz var. Fakat karşınızdaki büyük firmalar işi almanıza engel. Tecrübe bizim için önemli."(E işi vermezseniz ben nasıl tecrübe edineceğim.) gibi gibi bir çok şey sayabilirim.

Yine de saygılarımla.