Ben aç kalmadım ama kalan arkadaşlarım oldu, hele ilk okuldaki bir arkadaşımı hiç unutmuyorum. Daha 2 ya da 3. sınıfa falan gidiyorum annem her öğlen gelip kantinde bana tost..vs yaptırıyordu. Ailesinin maddi durumu iyi olmayan bir arkadaşım ise çok acıkıp annemden bir şeyler istemiş ya da istiyormuş gibi davranmış tam bilmiyorum, o günden sonra annem hep ona da bir şeyler yaptırdı. Aradan bir yıl kadar geçti bu arkadaşlar köfteci dükkanı açtılar, bazen yolumuz düşüyordu oradan geçiyorduk..vs arkadaşın annesi ona köfte ekmek yapıyor hatta yediriyordu, bende dükkanın önünde yemesini bekliyordum. İhtiyacım yoktu, paramda vardı sıkıntı yok ama bu hiç hoş bir durum değil, 1 kere bile sana da yapayım mı demediler.

Not: Annemin arkadaşıma tost..vs ısmarladığını, ben anneme köfte ekmek..vs ikram etmek için sormadıklarını söyleyince annem bana yıllar sonra söyledi. Arkadaşım ile 25 yıl geçmesine rağmen halen görüşüyoruz.

Bunun bu konuda ne işi var hiç bilmiyorum, sadece anlatmak istedim, çok şükür ben o köfte ekmeğe muhtaç değilmişim.