Babam 90'lı yıllarda battı, amcasının oğlu yüzünden... babamı övmek için demiyorum ama eline vur, ekmeğini al tarzında bir adamdır.

Tüm akrabalar sırtını çevirdi, elimizde olan ev, araba, dükkan, hatta cebimizdeki pantolona kadar her şey gitti. Eşyalarımızın birçoğunu ikinci el alan yere sattık, müstakil bir eve taşındık ve sabah, akşam yemeğinde 1 somun ekmeği 4 kişi paylaşıyorduk. O günleri hiç unutmadım, unutamam. Sanayi de çırak olarak çalıştım 6 yıl, hem okul hem sanayi olmuyordu aslında ama babam hep oku dedi. Benim kafam ise okulda değil, geçim derdindeydi.

Allah kimseyi yoklukla terbiye etmesin, yeterki düşmeyin; çelme takıp sırtınızdan vuran çok olur. Ben bunu çocukken gördüm ve anladım ki o zamanlar çok büyümüşüm...