Merhabalar.
Böyle bir konu açmamdaki amaç sadece derdimi anlatacağım veya beni anlayacak insanların, beni tanımayan veya benimle aynı şeyleri yaşayan insanlar olduğunu düşündüm.

Hayat her istediğin imkanı vermiyor insana biliyorum ama sadece kimseye muhtaç olmadan ailecek yaşamak istiyoruz, olmuyor. 23 Yaşındayım uzaktan görenler 35 yaşında evli barklı sanıyor.
Babamın düzenli bir işi yoktur , hiç bir yerde şansı tutmuyor bulunduğum şehirden dolayı sadece mevsimlik işçi çalıştırıyorlar, devamlı çalıştıran yerler de yaşından dolayı devamlı iş vermiyor, haliyle evdekilerin moralleri hep bozuk oluyor.
Uzun zamandır, çocukken aldığım zevki alamıyorum hayattan, mesela kahkaha atarak gülemiyorum artık olmuyor, en azından yaşıtlarıma bakıyorum, arkadaşlarıma hepsi kız arkadaş, araba, ortamlarda hava atma peşinde, ben ise hep düzenli bir hayat sağlamaya çalışıyorum aileme ama olmuyor.
Önlisans mezunuyum, Lisans öğrenimini 3. sınıfta bırakmak zorunda kaldım, erken yoldan meslek sahibi olmak çabasına, 1 kez polis okulundan, karaciğer hemanjiyomundan dolayı mezun olmadan atıldım. 2 kez subay, astsubay mülakatından aynı problemden dolayı elendim.
Her seferinde tamam! bu sefer başardın Ahmet diyorum olmuyor. Her seferinde plan kurduğum zaman kader gülümsüyor uzaktan adeta planların boşa çıkacak diyor. Verdiğim emeklerim hep çöpe gidiyor.

Ben artık tekrar tekrar ayağa kalkmaya yoruldum bu yaşta, yaşıtlarımın hepsinin aklındaki düşüncelerle benimki bir değil, onlar yolda gördükleri kızları kesmeye çalışırken veya arabalarından söz ederken ben hep ileride ne olacağım acaba, nasıl bir hayat bekliyor beni, ne yapacağım diye düşünüyorum. Böyle düşünmem doğru mu durmadan onu da bilmiyorum.
Mutluluğumu yitirdim, gülümseyemiyorum, kahkaha atarak gülemiyorum artık, bu yüzden dışlanıyorum yanlış anlaşılıyorum.
Bulunduğum şehirden ötürü iş bulamıyorum, bulsam da ya 1000 lira para veriyorlar, ya da kışın kovuyorular işten.
Cv bırakmak için iş yerine gidiyorum, elim yatkındır her işe en azından deneme için çalışıyım 1 ay maaş istemem yeterki görün diyorum, yok geri dönmüyorlar. Hep torpil istiyorlar. Bir ailemden başka kimsem yok ki ! Nereden buluyum torpili ?
Defalarca gitmeye başka şehire gidip yeni bir hayat kurma, en azından daha iyi şartlar altında yaşamak için çabalıyorum onlar da olmuyor. Nerede hata yaptığımı düşünüyorum onu da bulamıyorum.
Yani kısaca kendime yetemiyorum artık, zaman çok hızlı geçiyor son 3 yıldır, gelecek kaygısı beni bitirdi, yorulmak istemiyorum ama hep tam motive çabaladığım işlerden olumsuz sonuç alıyorum. Her defasında daha da dibe batıyorum.

Belki benimle aynı sorunları yaşayan insanlar olur, bana tavsiye verirler diye düşündüm.
Her şey gönlünüzce olsun.
Sağlıcakla.