Kafamda okadar çok soru varki anlatamam yazsam belkide sıgmaz buraya. içimdekileri anlatacak hiçkimsem yok bende buraya dökmek istedim. Ben hep tek başıma mücadele ettim kimse bana destek olmadı yanımda olmadı hep babalarından destek alan arkadaşlarıma imremdim babasıyla arkadaş gibi olan arkadaşlarıma imremdim yaz tatillerinde çalışmayıp ailesiyle tatil yapanları kıskandım çogu zaman, çünkü ben hiç öyle bir hayat yaşamadım babam yok sayılır yani keyfine düşkün umursamaz biriydi zaten yıllardır görüşmüyorum konuşmuyorum. Annem zaten diger kardeşlerime vakit ayırmaktan kendiyle bile ilgilenemiyor ben hep ailemden uzaktaydım yani yaz tatilllerinde şehir dışında falan hep çalıştım okul varkende part time çalışıyordum çogu zaman. Üniyi dışarda okudum baya zorlandım paraya ihtiyacım oldugunda isteyebilecek babam olmadı, amcam dayım dedem nenem falan yok gibi birşey hepsi düşüncesiz paragöz insanlar. Akrabalarla bile görüşmeyeli yıllar oldu anlayacagınız kimsem yok. Annemde artık yoruldu hiç sormuyor son zamanlarda. Bu yıl üniden mezun oldum iş bulma olanagı çok düşük bir bölüm ve şuan son paramla apart kiraladım şimdi iş arıyorum ama henüz bulamadım. Hayatımda biri var 5 ayımız oldu ciddi düşünüyorum çok seviyorum onu ama benim hayatım yokken ona bir hayat veremem. Kıza meslegim ilgili yalan söyledim neden söyledin derseniz çünkü onun çevresi var ve şuan çalıştıgı firmada ana sorumlu gibi bişey benim maaşımdan fazlasını alıyor belkide gururuma yediremedim ondan yalan söyledim ama düzeltecem umarım beni affeder bu yalan için. Yaklaşık 5 ay sonrada askerligim var. Anneme para lazımdı kredi kartı alıp 1500 çekip ona gönderdim yani hayatım git gide kötüye gidiyor son kalan paramıda aparta verdim iş bulana kadar idare etmeye çalışıyorum fazla yemekte yemiyorum zayıfladım hemde baya zayıfladım. Buraya yazamadıgım okadar çok şeyim varki düşününce bile canımı sıkıyor ne yapacagımı şaşırdım artık hiçbirşeye hevesim kalmadı hiçbirşey yapmak istemiyorum herşeyden okadar çok yoruldumki artık birşeyler yapmak için gücüm kalmadı gibi hissediyorum daha 22 ama sorsanız ömrümün son günleri derim okadar yaşlı hissediyorum. İşte böyle bu hayatta hep yalnızdım kimse yanımda olmadı bütün sorumlulugu tek başıma yüklenmekten yoruldum.
OKUYAN HERKESE TEŞEKKÜR EDERİM. Sizinde canınızı sıktıysam kusura bakmayın böyle yazıp içimi dökmek istedim biraz
Edit:unutmuşum biraz şansımdan bahsedeyim hayatta görip görebileceğiniz en şanssız insan sayılırım elime neye atarsam hep Ters gidiyor. Günlük hayatta bile başıma gelmeyen yok örnegin bugünümden bahsedeyim sabah iş görüşmesine gittim asansöre bindim bozuldu yarım saat bekledim anca çözdüler bu sürede randevuyu kaçırdım daha sonra tekrar başvurdum akşam yine aynı yere gittim merdiven kullandım fakat bu seferde bu konuyla ilgilenen arkadaşın işi çıktı gitti şimdide beni aradılar babamın sabıkası varmış ondan dolayı reddetmişler alamayacaklarını söyledi. Ne yapayım insana mücadele etmesi heves bırakmıyorlar
Hocam bende Diyarbakır'lıyım ve muhtemelen ailelerimiz üç aşağı beş yukarı aynı şekildedir. Sizin hayatınıza benzer belkide daha ağır şeylerle karşılaştım. Aile olarak sizin aileden farksız bir hayatım yok ki 10 yıldır farklı şehirlerde lise üniversite ve iş amaçlı gidip geliyordum. Günlerce yalnız tek başıma, yarı aç ve ramazan ayında ekmek üzüm ile orucumu açtığımı bilirim.. Arkadaş desen kafa dengi olup tüm sırrımı anlatacağım 1 kişi var onun dışında arkadaş çevresinden de umudum yok. Ki bu çevrenin geneli kendi toz pembe dünyalarıyla gün geçirmektedirler ve onlarla olunca çoğu zaman daha çok bunalıyorum.. Benim sizden farklı çekingenlik + son günlerde sağlık sorunlarım oluştu.
25 Yaşında bir genç olmama rağmen 25 yıldır hayatı saçma span bomboş yaaşadığımı düşünüyorum. Çünkü bana göre hayat yemek, içmek, çalışmaktan ziyade birilerinin hayatına dokunmaktır. Fakat ben kendi hayatıma bile dokunamamışken birilerine dokunmayı hayal etmem acizliğimi gösteriyor. 25 Yıldır bir mucize bekliyorum.. Zira geçtikçe gücümün tükendiğini ve bir baltaya sap olamadığımı düşünüyorum. Okul, İş, evlilik çağında olduğumuz için evlilik, aile..vs. her konuda eksilerdeyim.. Ve bir mucize beklerken sanki and içilmiş gibi her geçen günüm daha zorlu bir hale geliyor.. Önceden aileyi, işi veya diğer konuları çok sıkıntı ederdim fakat sağlığın önemini anlayınca hepsine şükrettim ve sağlık dışında insan herşeyin üstesinden geleceğini anladım.. Şuan büyük bir yalnızlık ve hayal kırıklığından ötürü artık birşeyleri başarmanın farz olduğuna kendimi ikna ettim.. Dediğiniz gibi Diyarbakır ve çevre bölgede işçiler kölelerden daha aşağı durumda çalıştırıldığı için işimden istifa ettim şuan kodlamaya ağırlık veriyorum az çok alt tabanım var fakat evde olduğum için ne kadar istesem de yoğunlaşamıyorum bu nedenle yeni arayışlar içindeyim ve hayalimi gerçekleştirme peşindeyim.. Biliyorum ki maddi olarak bir düzene soksam kendimi aile de, kız arkadaşta, arkadaş çevrende tümü peşinden gelecektir. Yalnızlıktan bunalan kişi bu durumda sürekli ilgi görmekten sıkılacaktır.
Kısacası tüm yönüyle anlatırsam benim durumum sizden daha berbat durumda olduğuna hak verirsiniz. Ben pek paylaşmayı sevmediğim için detaylara girmek istemiyorum. Ve kendimce dini yaşamaya çalışıp dünyadan umudumu kesen biri olarak ahirete de yönelmeyi gaye edinen biri olarak zaman zaman hatalar, şükürsüzlüğe düşüyorum.. Ben bu hatalarımı son dönemlerde anladım, özellikle sağlık sorunları olup hastane köşelerinde gün geçirdikten sonra anladım. Size tavsiyem sizde şükredin ve sürekli kendinizden yüksek kişilere bakmak yerine bazen hastanelere gidip daha aşağıdaki kişilere bakın kendinizi onlarla kıyaslayın. Genç yaşta kanserle mücadele eden kişilerin sedyeler üzerindeki çırpınışlarıyla kendinizi kıyaslayın işte o zaman tüm yalnızlığın Allaha has olduğunu ve tüm sıkıntıların birgün muhakkak geçeceğini anlarsınız.. Emin ol sağlık dışında tüm sıkıntılar birgün geçecektir, yeterki bizler şükredip mücadele edelim.. Ve hastane dışında mezarları da ziyaret etmenizi öneririm, 100 yıllardır sıkıntı, savaş, hastalık, zulüm ve adaletsizliklerle geçen bu dünya hayatındaki kişilerin son uğrak yerlerinin mezarlar olduğunu düşünün. Bir zamanlar 7 köye hükmeden ağaların bile şuan o toprak altında olduklarını düşünün. inançlı mısınız değil misiniz bilmiyorum ama dünyaya dalarken dünya için mücadele ederken ibadete de yoğunlaşıp sürekli tefekkür etmeli, dua etmeliyiz. Ahiret yurdunu da düşünmeli ve dua etmeliyiz. Emin olun dualar sayesinde o anki Allahı tefekkür etmek sayesinde siz Allahı kendinize şah damarınızdan daha yakın görürsünüz ve o zaman gerçekten yalnız olmadığınızı anlarsınız. Haftaya hastane için Diyarbakır'a gideceğim dertleşmek konuşmak istersen whatshapptan numaranı verebliirsiniz. Allah yardımcımız olsun.