Kafamda okadar çok soru varki anlatamam yazsam belkide sıgmaz buraya. içimdekileri anlatacak hiçkimsem yok bende buraya dökmek istedim. Ben hep tek başıma mücadele ettim kimse bana destek olmadı yanımda olmadı hep babalarından destek alan arkadaşlarıma imremdim babasıyla arkadaş gibi olan arkadaşlarıma imremdim yaz tatillerinde çalışmayıp ailesiyle tatil yapanları kıskandım çogu zaman, çünkü ben hiç öyle bir hayat yaşamadım babam yok sayılır yani keyfine düşkün umursamaz biriydi zaten yıllardır görüşmüyorum konuşmuyorum. Annem zaten diger kardeşlerime vakit ayırmaktan kendiyle bile ilgilenemiyor ben hep ailemden uzaktaydım yani yaz tatilllerinde şehir dışında falan hep çalıştım okul varkende part time çalışıyordum çogu zaman. Üniyi dışarda okudum baya zorlandım paraya ihtiyacım oldugunda isteyebilecek babam olmadı, amcam dayım dedem nenem falan yok gibi birşey hepsi düşüncesiz paragöz insanlar. Akrabalarla bile görüşmeyeli yıllar oldu anlayacagınız kimsem yok. Annemde artık yoruldu hiç sormuyor son zamanlarda. Bu yıl üniden mezun oldum iş bulma olanagı çok düşük bir bölüm ve şuan son paramla apart kiraladım şimdi iş arıyorum ama henüz bulamadım. Hayatımda biri var 5 ayımız oldu ciddi düşünüyorum çok seviyorum onu ama benim hayatım yokken ona bir hayat veremem. Kıza meslegim ilgili yalan söyledim neden söyledin derseniz çünkü onun çevresi var ve şuan çalıştıgı firmada ana sorumlu gibi bişey benim maaşımdan fazlasını alıyor belkide gururuma yediremedim ondan yalan söyledim ama düzeltecem umarım beni affeder bu yalan için. Yaklaşık 5 ay sonrada askerligim var. Anneme para lazımdı kredi kartı alıp 1500 çekip ona gönderdim yani hayatım git gide kötüye gidiyor son kalan paramıda aparta verdim iş bulana kadar idare etmeye çalışıyorum fazla yemekte yemiyorum zayıfladım hemde baya zayıfladım. Buraya yazamadıgım okadar çok şeyim varki düşününce bile canımı sıkıyor ne yapacagımı şaşırdım artık hiçbirşeye hevesim kalmadı hiçbirşey yapmak istemiyorum herşeyden okadar çok yoruldumki artık birşeyler yapmak için gücüm kalmadı gibi hissediyorum daha 22 ama sorsanız ömrümün son günleri derim okadar yaşlı hissediyorum. İşte böyle bu hayatta hep yalnızdım kimse yanımda olmadı bütün sorumlulugu tek başıma yüklenmekten yoruldum.
OKUYAN HERKESE TEŞEKKÜR EDERİM. Sizinde canınızı sıktıysam kusura bakmayın böyle yazıp içimi dökmek istedim biraz
Edit:unutmuşum biraz şansımdan bahsedeyim hayatta görip görebileceğiniz en şanssız insan sayılırım elime neye atarsam hep Ters gidiyor. Günlük hayatta bile başıma gelmeyen yok örnegin bugünümden bahsedeyim sabah iş görüşmesine gittim asansöre bindim bozuldu yarım saat bekledim anca çözdüler bu sürede randevuyu kaçırdım daha sonra tekrar başvurdum akşam yine aynı yere gittim merdiven kullandım fakat bu seferde bu konuyla ilgilenen arkadaşın işi çıktı gitti şimdide beni aradılar babamın sabıkası varmış ondan dolayı reddetmişler alamayacaklarını söyledi. Ne yapayım insana mücadele etmesi heves bırakmıyorlar