Kaç yıllık ilişkimde aynı durumu yaşadım maalesef. Annemle anlaşamadılar. Aslında annem arkadaş gibidir, kız arkadaşım zorluydu. Ve kız arkadaşımın ailesi 10 kat daha zorlu.
Her kararı onlar verecek, her konuda saygı görecekler, arabadayken camdan nasılsınız vs. desem suç oluyordu. Haliyle ben de ailesinden soğumuştum.
Yok artık daha neler diye diye daha neler gördüm. Annemle ufak tefek takışmaları olmuştu, çok basit bir konu ama. Annem için de bu konu değildi asıl sorun.
Ailesi ve ailesinin kızı da saçma sapan istediği yöne çekebilmesiydi. Öyle böyle, annem de ben artık bu durumu istemiyorum falan dedi.
Ne alaka ben onun ailesiyle uğraşırken şimdi bir de sen mi çıktın dedim. Ben anlaşabileceğinizi düşünmüyorum vs. kabul etmiyorum dedi.
Gider bu işi bitiririm ama bana bir daha ne evlilik ne birşey tek kelime duyarsam kalbini çok fena kırarım dedim.
O şekilde çıktım evden, konuşacaktım. Kız da, annesi bilmem nesi varmış, ben evin önündeyken yarım saat inemedi.
Başlarım senin ailene de, senin abine de, ablana da, annene de, sana da dedim. Gidiyorum dedim.
3 yıl oldu ne sosyal medyadan ne de gerçek hayatta görmedik. Katı kurallarım var maalesef, 3 yıldır kendimi internette bile paylaşmıyorum.
Ayda bir iki sms atar yazardı ama birkaç aydır onu da yapmıyor. Kim haklı kim haksız bilemem de, aileler dışında mutlu olana denk gelmedim.
Bir arsa var, üzerinde yıkık bir ev. Ohaa, işte bu bahçeli ev diyorsunuz, amannnnnnn diyorsunuz.
Çünkü hayal kurduğunuz düşünceler farklıydı.
Sonradan böyle oluyor. Aceleye getirmeyin, bekleyin bence. Kız da beklerse, köydeki kızı da evlendirirler zaten.
Zaman her şeyin ilacıdır dedikleri doğru. Kimine unutmak için, kimine duruma alışmak için.
Tek önerim acele etmeyin, olan duruma bakınca demek böyle olacakmış diyeceğiniz çok konu çıkacaktır.