Belirli bir zeka seviyesinin üzerinde olmak veya kendini öyle hissetmek toplumdaki sıradan insanlar ile aynı duygu, düşünce ve hevesleri paylaşmıyor olmak. 20'li yaşların baş ve ortalarında bazı insanlar bu duruma düşüyor diye düşünüyorum, tam bu zamanlarda aslında sosyal olmak değil de yalnız kalmak hayatına yön vermeye başlangıç evresi gibi birşey oluyor. Piskolojik olarak herhangi bir rahatsızlığın yoksa eğer bir müddet yalnız kalman hayrına olabilir. İnsan biraz yaşı ilerleyince, onu bağlayan birçok şey olduğu zaman asla gereken vakti bulamıyor. Yılın 1 ayını yapayalnız geçirebilseydim eğer eminim ki şuan yaptığım tüm işlerde 3 adım daha önde olurdum. Hayatını bomboş geçiren insanlar oluyoruz belirli bir yaştan sonra, sürekli aynı şeyler. Günde 30 telefon görüşmesi, 20 kişi ile birebir muhattap olmak, 24 saatte ancak uyurken yalnız kalıyor insan ve benim açımdan bu çok büyük bir problem, ne yaratıcı olabiliyorum ne de istediğim yalnızlığın belirli bir yüzdesine ulaşabiliyorum. Toplum içindeyken de kafam çalışmıyor malesef, insan zamanla köreliyor. Ben sosyal olup da başarılı olan insan tanımıyorum, eğer ki işi insanlar ile muhattap olmak değilse. Toplum insanı köreltiyor, yüzlerce sayfa yazı yazılır ama o kadar hiçbirimizin vakti yok, hakkında hayırlısı neyse o olsun.