Ben kendime birşeyler yapınca mutlu olmuyorum kendime değerimi böyle ölçmüyorum.
Valideye yada kız kardeşime destek olunca mutlu oluyorum. Eve biraz meyve getirdiğimde onların onu yediğini görünce mutlu oluyorum bu dünyada benim için tarifsiz birşey. Ama bazen yetemiyorum bazı şeylere. Sosyal hayatım sıfır borçlar gırtlağakadar dayanmış hareket edemiyor kıpırdayamıyorum.
Ben en güzel şeyleri giymeyeyim kız kardeşim giysin, ben en iyisine sahip olmıyım annem olsun istiyorum ama onlara ne zaman yetemediğimi anladığımda kahroluyorum.
Ben zaten onlarla birşeyler yapınca otomatikmen kendime değer vermiş oluyorum ama dediğim gibi kendimiz için hiç birşey yapmıyoruz.
Hocam kendin demişsin zaten resmen, insan bir yerden sonra kendisini düşünmez zaten bence ailesini düşünür kendini 2. Plana atar hatta ama unutmaz kafanızı dinleyip ailenize danışarak kararlar almayı deneyebilirsiniz bence.