Seneye açık öğretim ile okumayı düşünüyorum hocam.
Ailem tabii ki de koruma içgüdüsü ile sıcak yaklaşmıyor ancak kendimi anlatmaya çalışıyorum. Hata yapmama izin vermelerine, kendi kararlarımı kendimin vereceğine inandırmak istiyorum onları.
İlk 3 ayda kendime güzel bir telefon aldım kazançlarımla. Aileme destek oluyorum, bu cidden bana gurur veriyor ve hoşuma gidiyor.
Sanırım okul insanı değilim, ticareti aşırı seviyorum.
Güzel kardeşim öncelikle tebrik ederim. Küçük yaşta olgunluğa erişmişsin
, lakin bir eksik var. Şimdi oraya değineceğim bir abi tavsiyesi olsun ;
Yaşın biraz küçük bunu biliyorsun darılma o yüzden , "hata yapmama izin vermelerine , kendi kararlarımı kendimin vereceğine inandırmak istiyorum" bu cümlen yanlış. Bu cümleyi kurmak için en az 20 yaşına gelmiş görmüş geçirmiş olman gerek bana göre. Aile öyle bir gölgedir ki varlığı üşütüyor sanarsın , yokluğunda alev alev yanarsın. Sana yol göstermelerine izin ver. Ben senin kadarken , bir kaç arkadaşım vardı evime gelir giderlerdi , hiç unutmam annem bir defasında bu çocuğu hiç gözüm tutmadı bundan uzak dur dedi. Dinlemedim bağırdım çağırdım ergen bile değilim çocuğum ya
, sonra bu çocuk tehlikeli maddelerin yoluna düştü beni de çağırdı gitmedim uzak durdum. O gün bugündür derim ki yaşım kaç olursa olsun annem bir şey diyorsa bana ters bile gelse yapmam gerek ve 21 yaşındayım bugüne kadar annemin dediği hiçbir şey yanlış çıkmadı.
Ve belirtmek isterim ki cümlelerin 13 yaşından daha büyük birinin yazdığını hissettiriyor , bu olgunluğun içinde teşekkür ederim. Yolun açık olsun Allah her zaman iyilerine rast getirsin.