Barış Manço öldüğünde sobanın yanında ısınan küçük bir çocuktum. Tüplü ufak bir televizyonumuz vardı. Kanal D haber üzerinden görmüştüm. Benim için yeri çok farklıydı. Öyle bir ağlamışım ki, annemler hastaneye götürmek zorunda kalmışlar. Küçüklüğümün en büyük kahramanıdır Barış abi. Büyük değerlerimiz vardı, gidiyorlar teker teker. Yeni jenerasyondan bir gram umudum yok.

Sahi ne güzeldi be eskiler...