Ara vermeden okudum. 38 yaşındayım, ailemi dinlemediğim için elimdeki meslek sayısının haddi hesabı yok Her meslekten kokluyorum ve inanılmaz bir tad alıyorum. Ama bilgisayar ve teknoloji dedin mi akan sular durmasa da ben önüne set çekiyorum...

Bir yere kadar benzeri bir hayat hikayemiz varmış. 8 yaşımda ilkokula başladım, orta okulun sonunda kimliğim çıktı, işte babamın ihmal etmesi ne diyeyim Sonra ünv kazandım (mobilya ve dekorasyon) göndermediler, odamda hıçkıra hıçkıra ağladım. Odam derken oturma odasında diğer odada ablalarım yatıyordu benim odam onlar evlenince oldu. İşte o ağlama esnasında bir karar aldım. Bundan sonra aldığım tüm kararlar benim, sorumlulukları da benim.

Askere gittim, gitmeden kendi paramı biriktirdim. Askerlik bitti 1 sene köyde neler yapabilirim nasıl ilerlerim, bu iş heyecanımı nasıl bastırırım diye düşünürken istanbul hayali doğdu.

Askerlik yaptığım Tuzla'ya taşındım, evimi tuttum. Başarısız bir sözlenme, sonrasında başarısız bir evlilik. Başarıyla geçmiş koca bir bekarlık, koluma takacağım sayısını bile unuttuğum meslek bileziklerim.

Ve benim için yarı final başarılı bir evlilik... önceki eşimden aslan gibi bir oğlum, şimdiki eşimden prensesler gibi ikiz kızlarım var.

Allah ömür verdiyse finali deniz kenarında topraksız tarım yaparken göreceğiz

İster dini boyutundan bak ister ahlaki ister maddi ister manevi... Neresinden bakarsan bak anne ve babanın rızası olmadan çok başarılı olamıyorsun. Fakat neresinden bakarsan bak kendi kararlarını vermediğin sürece tüm ömrün boyunca bunun pişmanlığını yaşıyorsun.

Kod yazarken sayfalar sonra hiç hata aldığın olmadı mı, işte hayat da böyle. Nerede error verecek belli değil, boşver sen keyfine bak