Valla dostum geçen hafta hastanede yattım. Resmen ilk evren beni anlatıyor. Umarım ben de hastalık hastası olmam senin gibi. Konuyu takipteyim.
Tanrı kimseye hastane yüzü göstermesin. Hele hele uzun süre yatmak. Çok fena bir şey.
Genel cerrahi bölümünde yatarken Şırnaklı bir çocukla sohbet ettim, arkadaş oldum. Amcasının oğluna refakat ediyordu. Çocuk kansermiş, kanserli hücreler tüm organlarına yayılmış. Midesini ve bağırsaklarını almışlar. Beslenemiyor, serumla verdiklerini istifra ediyor. Doktorlar 1.5-2 ay yaşar en fazla demişler. Bu olay beni epey etkiledi. Bunları da düşününce, halimize şükür diyorum.
Artı olarak dediğiniz gibi çevrede çok fazla kanser duymaya başladık. Birkaç yakınımda da çıktığından o da aklımı karıştırıyor bu ara. Hastaneye gidiyorum ne insanlar görüyorum. Bunların da etkisi oluyor tabi. Halimize şükretmek lazım ama hastalık hastası oldum resmen. Evdekiler bile artık illallah etmeye başladı benden.
Spor yapıyorum haliyle ağırlık kaldırınca kolum ağrıyor. Bunu biliyorum ama içten içe ulan kalbim mi ağrıyor? diyorum. Haliyle stres yaptırıyor streste hastalık çıkarır derler.