Valla şöyle diyeyim, 2015 yılında hayatımda olan 3.kız arkadaşımla evlilik planları yapıyordum.
Okul hayatı olsun, gelecek planı olsun, bizim aile düğününe bile geldi. Ben ailesinin evine gidiyordum.
Ablası hamileyken evlerinde bitmeyen tadilatları gidip birkaç günde bitirip oturulacak hale getirdim.
Ispartaya gideceğinde ben götürüp getirirdim. Binlerce şey paylaştık.
Olabilecek herşey tamamdı. Morali bozuk olurdu, gece 2de Ankaradan yola çıkar, 400 km yol yapardım.
Sabah 5 gibi ben yurdun önünde uyuyorum, sabah kalınca uyandırırsın diyordum.
Akla gelebilecek her türlü fedakarlığı yapıyordum, 2 yıl kaçak durumunda gezdim jandarmaya yakalandım.
Sınav dönemlerimiz aynı diye, kendi sınavlarımı aksattım, çift anadal yapıyor diye ödevlerini ve özetlerini çıkardım.
Kendi de çok şey yaptı ama, birgün Eskişehire gitme planı yaptık ve gittik. Daha 2 saat geçmeden ablası aramaya başladı.
Birlikte gidecektik, arabayla ben götürecektim, ben, hamileyim diye gidemiyorum bir yere... Gece dönene dek sürdü. (evini tadilat yaptığım ablası)
Gece artık aldım telefonu kızdım biraz da, çünkü gelmek istediğinden bile haberim yoktu. İdare idare idare, sonsuz töleransı kimseye gösteremem.
Sonrasında başladı kopukluklar, sürekli beni kötülemeler, annesiyle bile gizlice görüşüyordum. Ablasıyla da görüşmesem bile, çocuğunu gezmeye götürüyorduk vs.
Biraz aşırı kıskanç ve hep benim dediğim olsunculardan, yanlış olsa da o ne derse öyle olacak.
Öyle böyle tüm iftiralara ve kötü sözlere rağmen 2 yıl daha devam ettim.

Taaaaaa ki, anlatmadığım binlerce konu da dahil bir konuda tartışmıştık sms ile. Özür dilemeyi düşünmüyor musun dedim.
Bana gelen cevap, "kendimden ödün veremem" cevabıydı.
Ödün vereceği konu da, ablası hükümet gibi kadındır, benle yaşıt ablası zaten.
Sosyal medya hesaplarından beni sildirmişti, görüşmeyeceksin vs. demişti. Biz bir şekilde görüşüyorduk.
Bir süre sonra ben de iyice uzaklaştım ama ablası bu sefer ben size yanlış yaptım, Alper iyi çocuktu, sizin hayatınıza karışmamalıydım şu bu.
Doğumdan sonra normale döndü ama benim tadım kaçmıştı. Hatta ablasına ciddi yardımlarım oldu, hatta ablasının 3 ölümcül hatasını biliyorum. Kendini sadece 1 tanesi için üstü kapalı uyardım, uydu sağolsun.
Ama ablasıyla görüşüyorum, kendisiyle 2 yılı geçti yüz yüze gelmedim, her ay bir bahane ile bir sms atar kesin olarak, cevap yazmıyorum.
Haa, bana ödün veremem dediği konu da, biz senle neyiz? Madem bunca olumsuzluk var hani hesaplarını silecektin veya beni geri ekleyecektin.
Ablanın keyfine göre mi yaşayacağız sonsuza kadar, birgün ablanla görüşürüz, normale döneriz şuan kasıtlı yaptığını sende biliyorsun. Ama bu günler geri gelmez dedim.

Bana kendimden ödün veremem gibi bir cevap verince, peki ben okulumu, hayatımı, yaşamımı her şeyimi senin için ödün verirken sen bu cümleyi kuruyorsan biz boşa yaşamışız dedim.
Orada noktaladım. Bu söze rağmen ben devam etseydim, hayatım boyunca ödün vermek zorundayım ve karşılığında dilediği gibi yaşamasına da göz yummak zorundaydım.
Ben böyle şeylere gelemediğim için, bu durumdaki kişilere kesinlikle önermiyorum. Aşk meşk geçici şeyler, ölene kadar saygı duyamıyorsak hayatımız boyunca ne eziyet edelim ne de bize eziyet etsinler.
Yaş oldu 34, bizimkiler sürekli bir evlilik mevzusunda, kuzen komşu kızını ayarlamayla meşgul ama ben o davayı kapattım dedim ve 40dan sonra düşüncelerim değişmezse zaten evlilik falan düşünmüyorum.

Bu yüzden, erken çocuk yapmak dışında o kadar çok sorun çıkacak ki... Ailesine karşı beni ucuza getirmeye çalışıyorsun diyen birisi, evlendikten sonra ilk kavgada "siz zaten düğünümde bile cimrilik yaptınız" gibi bir cümle kuracaktır.
Konu sahibi arkadaş, bu kadar geniş sinirlere sahip ise bilemem ama, buraya konu açmışsa göze alabileceklerini gözden geçirmeli...
Maalesef gerçekler acıdır. Göze alacakların ve vazgeçeceklerin çok büyük evet. Ama ilerde göze alman gerekenler çok çok daha büyük.