ya düşünüyorum, taşınıyorum bir türlü anlayamıyor; içinden çıkamıyorum.

şimdi sen beni seviyorsun, istiyorsun.
ben de seni seviyorum, istiyorum.

ve biz diyoruz ki mâdem ikimiz de birbirimizi seviyor ve istiyoruz, e birlikte bir hayat kuralım tamam olsun. e hadi toplumun içinde ve hukuk önünde yerimizi bilelim diye nikâh da yapalım bitsin bu iş diyoruz.

bak buraya kadar her şey normal.

peki âbi, biz neden kolayca biraraya gelemiyoruz? yâhu birisi bunu açıklasın neden neden neden? neden biz dayatılan gerizekâlı âdetleri uygulamak zorundayız? neden düğün yapmak zorundayız? neden düğün için dans dersi almamız gerekiyor? neden ailenin, akrabaların suratlarının şekline göre hareket etmemiz gerekiyor?

neden bir dâvetiyeydi, pastaydı, foto çekilecek zikindirik yerleri düşünmeydi gibi gerilimler yaşıyoruz? neden damatlık ve gelinlik ve o gelinliğin arkasını tuta tuta giden bir baldız var?

neden sıradan bir giysi ile hiçbir şeyi köpürtmeden adam gibi gidip imzaları atıp evlerimize dönemiyoruz âbi? allah aşkına birisi çizerek, büyük büyük ekranlarda anlatsın bunu.

hayır evlenmek isteyen ben değilim. yaşadığım sürece de hiç öyle bir niyetim yok. sadece etraftaki evlilik planı yapan insanların bu telaşlarını dinlemek zorunda kaldığım zaman ister istermez hayattaki her şeyi sorgulayan bir insan olarak bu gerilimi anlamlandıramıyorum. kendini tahtalara çivileyip günahlarından arınmayı bekleyen hintlilerin kendilerine yaptıkları işkence gibi geliyor bu durumlar.

neden âbi neden insanlar kendine bu işkenceyi yapıyor yüzyıllardır? âdet olmadan, birilerini zengin etmeden, akraba-âile suratı çekmeden bu işi yapmanın bir yolu yok mu? en eğitimlisinden en eğitimsizine en görgülüsünden en görgüsünüze neden böyle ritüeller yapılıyor?

neden hayatımızı zorlaştırıyoruz?