Öz kardeşimi kaybettiğim gece. Bunun dışında yıktı denebilecek pek çok şey yaşadım ama hiçbiri bunun kadar olmadı. Her birinde toparlandım bir şekilde ayağa kalkıyor insan ama bu yıkıklık hala boğuyor beni.
Yine bunun kadar yıkacak bir başka olayda diğer aile fertlerimin vefatı olur herhalde daha büyüğü olamaz sanırım.
Acıdan geçmeyen insan biraz eksiktir modunda takilirdim hep. Genc yasta cok sey gorduk, cok sey yasadik, aci cektik, tek basimiza ayakta kaldik modunda takiliyordum. Havamiz oydu yani kisaca. Sonra bir sabah telefon caldi. 10 yasinda kiz kardesim benden bir yas kucuk erkek kardesimin oldugunu soylemek icin "Abi, abim olmus" dedi aglayarak. Yikilmadim. Yikilsaydim geri kalkardim. Bildigin canimdan can gitti, yarim kaldim. Cenazenin gelecegi gece uyuyamadim, uyursam kardesime ihanet edecekmisim gibi bir his vardi icimde. Hani diyorlar ya olen ile olunmez. Arkada annem ve kiz kardesim kalmisti, eger kimse kalmasaydi mezardan kimse cikartamazdi beni. En fazla bir yıl sürer, yirminci asırlarda, ölüm acısı. Bu zamana kadar cektimiz acilar, yokluk vs hepsi toz gibi kaldi. Aciyla yasamaya alistik artik. Bazen ceketlerini cikartir koklarim, bazen resimlerini operim. Hep keskeler kaldi geriye. Firsat varken yapilacak seyleri keske, keskelere birakmasaydik.