Hocam kimse için yazmamıştım yazıyı, yalnızca kendim için yazmıştım. Üstüne alınıp polemik başlatmayı düşünen olursa diye korkmadım da değil.
Sizin hissettiğiniz hislerin aynısını hissediyorum ben de. Oğlum sıcacık yatağında yatıyor, eşim, annem, babam aynı... Bense bilgisayar başında optimizasyon, seo, sosyal medya, bilmemne ne kadar gereksiz iş varsa onlarla uğraşıyorum. Gözümden kıskandığım oğluma zarar gelmediği müddetçe sesim çıkmıyor. Din kardeşimin (Din, sağ,sol vs de önemli değil aslında, önemli olan insan!) oğlu/kızı açlıktan, savaştan, sefaletten ölüyor ama gıkım çıkmıyor... Yazıklar olsun bana...
Aklıma Irakta mı yoksa Suriyede mi olduğundan emin olamadığım bir video geldi. Aradım bulamadım. 3 kardeş bombalanan evleri, ölen anne ve babaları için ağlıyordu. Ne yapacak o çocuklar? Mükemmel hayatları mı olacak savaş bitse bile? O bombayı atanlarda hiç mi vicdan yok? Hadi onlarda yok diyelim, peki bizde?
Ülke içerisinde eşimle elimizden geldiğince yardım yapmaya çalışıyoruz ama özellikle Afrika taraflarında sadece günlük 5-10 TL ile 1 insanın hayatı kurtulabiliyor. Hani kafeye gidince 1 küçük çay bile 3,5-4 TL, en ucuz sigara olmuş 10 TL, 1 gofret 3 TL keyfi harcamalarımız ama oralara el uzatamıyoruz. Aracılar ortaya çıkıyor, dernek olayı o kadar karlı bir hal aldıki heryer bir yardım derneği oldu. Bakıyorsun sadece istedikleri yerlere yardım götürüyorlar. Şahsen ben kızılay dahil hiç birine güvenmiyorum. Herkesin görüşü farklıdır ama ben öldükten sonra bana bunların hepsinin hesabı sorulacak gibi geliyor.
Şimdi iş yerimde arkadaşla konuşuyorduk dünyada sadece Müslümanlar dinini tam anlamıyla yaşasa, hangi dine mesup olduğuna bakılmaksızın bütün dünyada 1 tane bile aç insan kalmaz.