Benim çocukluğumdan beri hep kafama takılır. Çok şükür sobamız, kaloriferimiz bir şekilde yanıyor. Ama dışarıda kalanlar? Bir markete gittim geldim, ne yüzümü hissedebildim, ne de ellerimi...

Birçok kişiye bu konuyu açtığımda çocuklardan bahsettiğim vakit, onlar alışmıştır soğuk havaya diye tepki alıyorum. Allah aşkına hangi insan alışabilir böyle soğuk havaya. Ayaklarında ayakkabı, üzerlerinde ne mont ne kazak var çarşıda/pazarda görüyorum. Geçen yıl çalıştığım dönemde 2 çocuğa alayım dedim, Lc Waikikiye girdim orada çalışan elemanın birisi dedi ki; abi geri iade etmeye çalışıyorlar, çocukların üzerindekileri alıyorlar başka insanlara satıyorlar dedi. Yok artık dedim!

Hayvanlara da ayrı üzülüyorum, elimden geldiğince sokaktaki hayvanlara bakmaya çalışıyorum ama maalesef yetişemiyorum. Aslında ben bir kesimden iyilikte beklemiyorum, sadece kötülük yapmasınlar yeter ne dışarıda kalan evsizlere, ne sokaktaki hayvanlara.

Bilemiyorum, çok garip hissediyorum. Sorguluyorum bazen, diyorum kendi kendime o kadar zengin var Dünya üzerinde neden bu kadar açlık ve sefillik çeken insanlar var. İnsanlar açlık ve sefalet çektikleri için mi zenginlik var? Bu zenginlerin hiç birisinde neden paylaşma duygusu/arzusu yok? Belki zengin olduğumda bende bu şekilde olurum, büyük konuşmak istemiyorum ama bu düşüncede birisi olacaksamda zengin olmayı kesinlikle istemem, şimdi söyleyeyimde.

Sizlerinde düşüncelerinizi almak istiyorum bu konu hakkında.
Sürekli gerekli/gereksiz yazdığımı düşünenler oluyordur, eğer gereksiz düşünenler oluyorsa onlardan da bu rahatsızlığımdan dolayı özür diliyorum.

Saygı ve Sevgilerimle
Tevfik AKTUNÇ