Kardeşim, kardeşim diyorum alınma ben 38 yaşına bastım. 13 ünde evden kovulup, 2 sene sokaklarda yaşayan birisiyim ben. Öyle amca, dede teyze felan değil, 2 sene, köprü altı, otogar, tren garı, bulursam ev bulmuş gibi sevindiğim buzdolabı kutularında. Sonra hayat oradan oraya attı derken sürüklendi. Tam herşeyi yoluna koydum 1 oğlum oldu, bu seferde ağır bir hastalık vurdu. Tabi bununla birlikte maddi sorunlar VS.

Şimdi beni forumdan real hayattan bilen birçok arkadaşım var başıma gelenlere hayretle bakıyorlar. Son 2 ayı yazsam sadece roman olur

Yaşıyorsan dayanacaksın, maalesef söylemesi çok kolay ama hep senden daha kötü durumda olanları düşünüp şükredeceksin. Senden iyi durumda olanlar gibi olmak için de çalışacaksın. Yarını belli olmayan bir dünyada yaşıyoruz, ölüm var tadının çıkarmak lazım.