Merhaba dostlar, evet ben hastalık olarak görüyorum. Çünkü bir insan 24 saatin 17-18 saati okey oynayamaz.

Elinden telefon düşmüyor, gençliğinde de sabaha karşı gelirmiş eve kahve (kırahathane)’den. Alkol kullanan birisi değil, çapkınlık ayağı da yok, sadece sigara içen ve gün boyu okey oynar.

Ben hayatım boyunca babamın bana karışmasını istedim. Arasın, merak etsin, hatta kızmasını bekledim. Ama emekli olduğundan beri aynı evin içinde hiç konuşamıyoruz.

Ve inanın ben bıktım, sürekli konuşmaya çalışmaktan (yüzümüze bakmıyor gerçi ama), bir etkinlik planlamaktan (dünya umurunda değil). Ne yaparsam yapayım, olmuyor...

Bu okey denilen illetten bir şekilde kurtarmak istiyorum babamı... kendisi şeker hastası, 60 kilonun altına düşmüştür. Hiç bakmıyor kendisine, ben hiç kırmayacak bir dilde en güzel şekilde konuşurum; doktora gidelim, tedavi olalım babam falan diye. Ama gel gelelim hiç oralı olmuyor.

Karalamıyorum size, yanlış anlamayın. Ama mantık çerçevesinde gidersem daha iyi olacağını düşündüm.


Saygı ve Sevgilerimle