Merhaba sevgili arkadaşlarım kardeşlerim abilerim..

Şuanda bu satırları yazıyorum ama dağılmış bir şekilde yazıyorum.. Olayı sizlerle paylaşıp herkesin duyarlı olması için belkide bir ön ayak olmak istedim. Sevdiğim bir arkadaşımın 6 yaşınca çocuğunun doğum günüydü bugün. Kendisi sabah beni aradı akşam doğum gününü çocuk esirgeme kurumunda kutlamak istediğini söyledi. Elbette dedim hazırlandık 45 çocuğun olduğu Edirne ilindeki kuruma gittik. Hazırlıklar yapıldı, pastalar kekler içecekler... Hala yazarken bile gözlerim doluyor...

Orada gördüğüm sadece görünen 45 kimsesiz, ailesi tarafından terkedilen yada bakılamadığı için bırakılan yavrular okadar sevgiye muhtaçlar ki, okadar güzel eğlendik şakalaştık güreştik yuvarlandık, şarkılar söyledik. Okadar ilgiye hasret kalmışlar size yemin ediyorum kucağımızdan inmediler hep beni daha fazla sev diye yanımıza gelip sırnaştılar oyunlar yaptılar.

Orada 7 yaşında Selin adında bir kızla ufak diyaloğumuz oldu. Abi senin adın ne diye sordu. Ertan dedim. Bende Selin sana sarılabilir miyim dedi. Tabi gel bakalım dedim sarıldık. Öyle bi sarıldıki bana bi an sanki evladım varmış senelerdir beni görmüyomuş gibi sımsıkı özlem duyar gibi sarıldı. Annen baban varmı abi dedi. Var dedim. Nekadar şanslısın benim buradaki arkadaşlarımdan başka kimsem yok, annemi hep rüyamda görüyorum ama hiç görmedim tanımadım abi nekadar şanslısın sen benim abim olsana dedi. Ağlamamak için zor tuttum kendimi, şuanda yazıyorum ya bunları gözlerim dolu hala okadar yavrucak okadar çok sevgiye muhtaç ki.. İtilip kakılıyolar, anne baba sevgisi kardeş sevgisi tadamıyolar.

Bazen ota boka herşeye nankörlük ediyoruz ya, yok efendim tatile gidemedim, yok babam istediğim arabayı almadı, yok bilmem kim şukadar para harcamış. Yemin ediyorum zerre hiçbirşey yada hiçkimse umurumda değil. O sarılışı unutturacak bişey yok bana. Giderken senden bişey isteyebilirmiyim abi dedi. Tabi dedim ne istersen. Geçen oyuncak dağıtmışlar barbie bebek sayılı gelmiş ona kalmamış. Bana bidaha buraya gelirsen beni unutmazsan bitane barbie bebek alırmısın dedi ona sarılıp uyumak istiyorum geceleri korkuyorum dedi. Saat 22.30'da sosyal medya aracılığıyla oyuncakçı buldurup açtırdım dükkanı durumu anlatıp bebek alamayan 4 kıza bebek aldık arabayla getirdik. O kızın ağlayışı mutluluğu ve bana vedalaşırken her gece yanıma gelen melek ablalara senin içinde dua edecem abi demesini ben unutamam.

Biliyorum uzun yazdım farkındayım, elimizdekiler için nekadar şükretsek azdır. Şükredebildiğimiz için dahi şükürler olsun. Bu yazımı okuyan arkadaşlara nacizane önerim bikaç arkadaş toplaşın 3 5 oyuncak, kurupasta içecek alın ziyarete gidin. Onların mutluluğu hiçbirşeye değişilmez. Selin benim kardeşim oldu. Resim çekilelim dedim istemedi, resim çekilirsek hatıra kalırız sen beni görmek için hep gelmezsin dedi. Hüngür hüngür ağladım arabada. O çocukları öyle mutlu sevgiye muhtaç görüyorum ya okadar sıkıntım ödemelerim dertlerim var hiçbirisi aklıma gelmedi. Maddi durumum iyi değil bu aralar çok sıkıntıdayım ama şuanda dua ediyorum işlerimi toparlayayım rabbimden tek dileğim bana biyerden bişey nasip etsin kazandığımın kuruşuna kadar yine onlara bişeyler alıp götüreyim. Baba deyip sarılan, abi deyip sarılan, sen benim abim olsana sen benim babam olsana....

Yazamayacam daha fazla sadece duyarlı olmak adına maddiyatın önemi yok 30 40 liraya kurupasta yapıp kola alıp gitseniz bile okadar mutlu oluyolar ki, bizde sanıyoruz derdimiz var. Bu dünyada en büyük servet AİLEdir. Rabbim kimseyi anasız babasız bırakmasın. Yavrularımızın bahtları güzel olsun, sizlerde elinizi taşın altına koyun yakınınızdaki kurumlara gidin, doğum günü yapacaksanız onlarla beraber yapın. Getirdiğimiz pastadan kekten çok onlarla oynayıp ilgilenmemize seviniyolar. Ama ben Selini o sarılışını aklımdan atamıyorum atamamda..

Kafanızı şişirdiysem affola..

Vesselam.