Benim durumun temeli hemen hemen herşeyi en üst düzeyde yaşamış olmaktan geliyor hocam. Sevgiyi, saygıyı, aşkı, arkadaşlığı, dostluğu, acıyı en yüksek seviyelerde yaşadım. O yüzden yeni gelen birşey olmuyor. Heyecan verici bişey kalmamış gibi benim için. Hatta bi dönem uzun süre mehmet pişkinden etkilenmiştim çünkü hayatımız bir birine aşırı derece benziyordu. Bende yazılımcıyım ve aşağı yukarı herşeyi aynı yaşamışız onunla. Birde yazılım & programlama insana düşünmeyi öğretiyor. Ben aşırı derece ve istemsizce düşünüyorum herşeyi buda ayrı bi problemim. Herşeyi en ince ayrıntısına kadar düşünmek detaylandırmak, herşeyi anlamak, anlamlandırmak çok meşgul ediyor. Aylık güzel bi kazancım var ve maddi manevi herşey sorunsuz olduğu için tad vermiyor açıkçası. Çevreme güler yüzlü ve mümkün mertebe yardımcı olan biriyim ve bunu devam ettiriyorum. Yalnız kaldığımda ise istemsizce karanlığa gömülüyorum tekrar. Birşeylerle uğraşıp ilgilenince geri planda kalıyor o durum. Kendi kendime düşünerek vardığım sonuçta ise normal insanların yaşamında ne yapıyorlarsa sırasıyla bende onları yapmayı planladım. Askerlik olayım var benimde bu aradan çıktıktan sonra para kasıp arkadaşlarla ara sıra tatil yapıp farklı ülkeler görmeyi düşünüyorum. Ardından her ne kadar düşünmeyip istemesemde evlilik olayı var. Uygun biriyle evlenip çoluk çocuk vs. şeklinde hayatımı devam ettirmeyi düşünüyorum. Yeni gelecek birşeyler denk gelir belki.