96 yıl mı oldu? O günkü taarruzun asıl amacı gelecekte bir daha var olma kaygısı yaşamamaktı. Bir daha kurtuluş savaşı vermemekti. Bunu bilen Atatürk daha toprağın üzerindeki kan sıcakken şöyle demişti:

"Yunanlar, emperyal devletlere özenerek kaybettiler. Bizim insanımız kindar değildir. Sulh etmenin kıymetini bilir. Eminim onlarla da iyi ilişkiler kurarız."

Çağın gereklerine uygun eğitim, ekonomi ve sosyal hayat düşledi. Bunu çok kısa bir zamanda büyük gelişmelerle destekledi. 1922 - 1938 arası 16 yıl. Son dönemleri hastalıkla boğuşarak geçti ama 16 yılı koyalım masaya. Eminim zihninde betimlediği Türkiye ile 1938 Türkiyesi arasında bir farklılık vardır. Çok daha fazlasını yapmak istemiştir. Gerçek şu ki ıslah etmekle geçen o 16 senede yapılanlar devrin şartlarına göre müthiş.

Neredeyse 100 yıl sonra geldiğimiz noktada hızla gelecek kaygısı / var olma derdine düşüyoruz. Tıpkı Atatürk'ten önce "Sultanım çok yaşa" seslerinin yankılandığı zamanlarda olduğu gibi...

Geleceğin kişiler üzerinden değil, akıl yoluyla toplu bir bilinç üzerinden inşa edileceğini biliyordu.

Biz bugün toplu bir bilinçsizlikle betondan mezarlarımızı inşa ediyoruz.

Buruk. Bende en ufak bir coşku, heyecan yok. Kalmadı. Kendi adıma başarısızlık ve yetersizlik psikolojisinde olduğumu açık dille söyleyebilirim. Haricinde şuan aklımda sadece Mehmet Akif'in şu dizeleri var.

Atiyi karanlık görüp de azmi bırakmak
Alçak bir ölüm varsa eminim budur ancak