Doksanların sonu.. Babamın kamyonu ile beyzattin denilen uzak sülalemiz olan amcalara gitmiştik. Ümraniye de. Eve girince gözlerim açıldı. Bembeyaz bir bilgisayar. Yeni aldım dedi ve başladı süper Mario oynamaya... Hayatımın en güzel en unutulmaz anıydı. Keşke benimde olsa diye içimden geçirdim. Durumumuz da yoktu... Mario oynuyorken, oynadığı yere kadar sahneleri hafızama aldım. Geceleri yorganın altına girer, o amcanın oynadığı gibi gözümde canlandırır oynardım. Hatta işi o kadar büyütmüştüm ki bazen belli yerlerde oyun adil Olsun diye yanıyordum. Baştan başlıyorum 😂 Hatta daha ileri gidip kendime oyunda olmayan bölümler bile eklemiştim hayalimde... Her gece aynı yere kadar oyna oyna insan sıkılıyor 😂 Her gece yorgan altında bu oyunu hayali de olsa oynamak çok güzeldi... 2000'liler bilmez ama 90'lar çok güzel ve harbiden samimi dolu, atari tetris vs dolu güzel yıllardı... İyiki seksenler de doğup o güzel yılları görmüş ve yaşamışım...