ilk iş yerimde bir arkadaşım vardı. çok severdim. ama çok da tartışırdık.
bir gün yine böyle bir konuşma esnasında dedi ki "ikare, hayat o kadar da stabil değil"
yani olan oluyor, ölen ölüyor. ama hayat bir şekilde devam ediyor.
bir de şunu gördüm ben 35 yaşında biri olarak: insan düşündükçe daha derin düşüncelere dalıyor, daha karamsar oluyor. ama iyi kötü az ya da çok demeden birşeyler yapmaya başladığı zaman o karamsarlık gidiyor. aynı duran suyun zamanla kokmasına rağmen akan suyun her daim daha temiz olması gibi.