Bizim beynimizle programlama lugatındaki bellekleme sistemi çok benzer aslında.

Stack ve Heap muhabbeti vardır ya programlamada. Bir dil ilk öğrenilirkende bellemekle doğru şekilde yapılırsa ancak öğreniliyor. Caylakgirişimci çok güzel bir noktaya değinmiş. İngilizce çalışacak bir konu değil bir dil bunu unutmamalıyız. İngilizceyi bir nevi ayaklarımız gibi düşünmeliyiz, bir terlik gibi değil. Terlik bir alternatiftir, aksesuardır ama ayaklarımız kötü bir olay sonucu kaybetmediğimiz sürece bizim ana unsurlarımızdan biri.

İngilizce'yi öğrenmek için aynı ilk Türkçe'de nesneleri hafızamızda kategori ve içerik adreslerinde tanımladığımız gibi doğru tanımlamalıyız.

Biz Türkçe'yi öğrenirken 2 uzun ınga bir kısa agucuk = Bebek arabası diye düşünmüyoruz ama Türkçe'den sonra bir dili öğrenirken Bebek arabası = Baby Car diye düşünüyoruz.

İşte hafıza burada problem yaşıyor.

İlk bebek arabasını tanırken bebek arabasını görüntüsü ile birlikte hafızamıza kazıyoruz. Bebek arabası tür olarak hafımızda yer ediniyor her farklı gördüğümüz bebek arabası belleğimizdeki bebek arabaları türünde yeni bir tür oluşturmuyor bebek arabası kategorisinin bir alt elemanı oluyor.

Biz ingilizceyi öğrenirken her ingilizce terimi Türkçe isimlerin karşılığı yaptığımız için aynı Java ve C#'ın C ve C++ gibi doğrudan tek dönüşümlü dillere göre olan yavaşlık ve ram tüketim sorunu gibi sorun yaşıyoruz.

Çünkü Java ve C# gibi çift çevrim yapıyoruz.

Çifte verimsizlik gerçekleştiriyoruz. Hem veriyi yanlış yere yazmaya çalışıyoruz hemde sürekli veriyi okurken yazarken gereksiz dönüştürme işlemi gerçekleştiriyoruz haliyle öğrenemiyoruz.

Bizim ingilizcede yaptığımız:

Düşün(" Seni seviyorum " );
Çevir("Seni Seviyorum ") = söyleneceksöz;
Söyle(söyleneceksöz);

Halbuki olması gereken:

Speak(Think(" I love you" ));