@TahirBenk; yukarıdaki hocamın yorumunu kesinlikle art niyetli yaptığını düşünmüyorum ama benden sana bir dost ve abi tavsiyesi
(eğer abi olarak kabul etmek istersen tabii) o işler öyle olmuyor.
Yaşadığın olayın bir benzerini senden daha küçük yaştayken, 16 yaşımda yaşadım. Şu an 25 hatta neredeyse 26 yaşındayım. Hayatıma o kızdan daha güzel, kariyer sahibi, tahsilli
(benden daha tahsilli) ve uyumlu onlarca kişi girdi. 10 kadar kız arkadaşım oldu ama hiçbir zaman ona karşı hissettiklerimi bir başkasına hissedemedim. Bundan 3 sene kadar önce
onun beni engellemesini ve arkadaş olarak beni seviyorsa ona ulaşma çabalarıma yanıt vermemesini istedim. Ki, böylesinin kendim için daha iyi olduğuna karar verdim.
Olur da
(olsaydı) bir şekilde işler benim hayal ettiğim gibi gitseydi, çoktan evlenip dünyanın en mutlu insanı olurdum. Ya da belki insan kendini böyle kandırıyor. Sonuçta aşk dediğinin tanımının herkese göre değiştiği bir nane. Çok sevdiğim
Fransız düşünür Montaigne der ki:
"Aşk, güzelliğin arzusuyla çoğalma isteğidir." her konuda fikrine gönülden inandığım bu herifin, ne yazık ki bu sözlerinin bende pek bi' tesiri olmadığını itiraf etmeliyim.
Gayet mantık adamıyımdır ama o yaşta yaşadığım olay hayatımın seyrini değiştirdi. Şimdi her yakınlaşmada ona benzeyen bir surat, ona benzeyen bir ses, bir dokunuş arıyor insan. Biri eksik olduğunda da
"Hayır ben bu insanla ömrümü paylaşamam!" deyip, kafaları sıyırmaya başlıyor.
Bir çözüm önermek isterdim fakat çözümünü bulsam, paylaşmaktan ziyade ilk uygulayan ben olurdum. Kendimi işe güce, kitaplara, sinemaya, spora kaptırmak bir nebze olsun bu tür şeyleri düşünmemem konusunda bana yardımcı oluyor.
Ne yazdım arkadaş
Çok kritik bir noktadasın Allah yardımcın olsun.