Seyahatta olan bir adam halktan uzaklaşıp Hakk’a yönelen iyilerden (ebdal) biri ile karşılaşır.Aralarında şöyle bir konuşma geçer:

Seyyah :Hakk’a,doğruya götürecek yol hangisidir?

Ebdal :Kendinin dünyada daima bir yolcu olduğunu,varış yerinin ise ahiret olduğunu kabul etmendir.

Seyyah :Benim kalbimi devamlı olarak Allah’a bağlayacak olan bir amel öğret.

Ebdal :Hakk’a ulaşmana engel olacağı için yaratılmışların hiçbirisine bakma.

Seyyah :Bu mümkün değil.Bunun üzerine;

Ebdal :Öyleyse söylediklerine kulak asma,çünkü onların konuşmaları kalbi katılaştırır.

Seyyah :Bu da mümkün değil.

Ebdal :Öyle ise onlarla karşılıklı iş yapma,onlarla iş yapman seni şaşırtır.

Seyyah :Ben devamlı onların arasındayım.Onlarla iş yapmamam nasıl mümkün olur?

Ebdal :Öyle ise onların yanında durma,çünkü onlarla beraber olman seni felakete götürür.

Seyyah :Buna da mecburum.

Ebdal :Be adam,gafillere bakarsın,cahillerin sözlerine kulak verirsin,hepsine mecburum diyerek tembellik gösterirsin.Sonra da bu vaziyette Allah’ı bulmak istersin.Bu hiç mümkün olur mu?

 Bu açıklama ve misallerden anlaşılıyor ki,dünya ile ilgiyi kesmenin ve nefsi terbiyenin son durağı, başkalarıyla ilgiyi keserek kalbi devamlı olarak Allah’a bağlamaktır.Kalb tam anlamıyla ve büyük gayretler sonucu temizlendiği ve Allah’a bağlandığı zaman o kalbe Hakk’ın nuru yerleşir

Kaynak : İmam Gazali / el-ihya / C:3 / bkz:224-225