Yorumunuz için çok teşekkür ederim. Ailemden ayrı yaşamaktayım. Üniversite öğrencisiyim. Şu an tam vize zamanlarım bu yüzdne bulunduğum şehri değiştirmem pek mümkün değil.
Sanki hayatımın her anında devam edecekmiş gibi geliyor bu durum, yani ölene kadar hiç uyuyamayacakmışım sürekli kabus görecekmişim gibi. Psikolojimi alt üst ediyor bu da doğal olarak.
İnanın şu 20 gündür yaşama sevincim kalmadı. Dışarı çıkıp yürüyüş yapıyorum her gün yarım saat tempolu olarak. Yemek yiyemediğim için kan şekerim düştü ve ellerim titriyor artık.
Cuma günü gideceğim doktora umarım antidepresan yazmaz, çünkü kullanmak istemiyorum. Kullanmayı bıraktıktan sonra daha da çöküyor insan dite okudum her yerde.
Son günlerde yaptığınız işlerle alakalı yüksek beklentileriniz olup sonucu henüz alamadıysanız buda size baskı yapıyor olabilir. Ben mesela bu dediğinizi 2 ay öncesine kadar aynen yaşıyordum.
Kendimce baktığımda aynen dediğiniz gibi gece 2-3lere kadar bir iş yapıyordum ve bunun karşılığını kısa vadede beklediğim için ve tek bekletimin de bu olduğunu düşündüğümden içimde bir panik oluşuyordu. Çok şükür şimdi daha rahatım tabi umarım sizde kısa sürede aşarsınız.