28 yaşında genç bir delikanlının intiharı düşünecek kadar neler yaşadığını kimse bilemez tabii, ama şunu da düşün; Sadece anne veya baba için yaşanmaz. Kendiniz için yaşamayı bilmeniz gerekiyor. Klavye başından verilen tavsiyeler veya doktorlar tarafından verilen tavsiyeler maalesef yersiz ve yetersiz olacaktır. Önce kendimizde işi çözmemiz gerekir.
Çalışmıyorsanız bir iş bulursanız arkadaş edinmenize dahi gerek yok, yorgunluk ve para kazanmanın verdiği heves ile inanın mutlu olursunuz. Günah, haram gibi kavramlar kanıtlanmış kavramlar olmayabilir, bunlara takarak hayallerinizden veya eğlencenizden vazgeçmeyin, eğer bunlardan vazgeçerseniz intiharı düşünmeniz normal.
Açıkça bir genç insanın hayatında hiç kız arkadaşı olmaması, veya hiçbir insan ile konuşmayı becerememesi durumunda elbette kendine zarar verme isteği doğar bunu bir şekilde kendinizin engellemesi lazım.
İntiharı düşünmemin ne işle ne sevgiliyle ne de fiziksel bir durumla alakası yok. Çok fazla kız arkadaşım da oldu, genç yaşta güzel paralar da kazandım harcadım. Benim durumum daha çok yaşamaya bir anlam katamamaktan kaynaklanıyor. İnsanları izlemeyi seven birisiyim, bazen sokakta öylece durur geçip giden insanları düşünüyorum. Onların yaşantıları hakkında hayaller kuruyorum ve hepsinin sonucu bana boş geliyor. Boş, yaşamak tamamen boş. Bana göre öyle. Doğuyoruz, büyüyoruz, yaşlanıyoruz ve ölüyoruz. Arkamızda ise hiçbir şey bırakmıyoruz, yok olup gidiyoruz, elimizde kalansa dünyanın çilesini çekmek için harcadığımız yıllar. Dünyanın sistemi insanları öyle köreltiyor ki yaptığımız şeyleri ne için yaptığımızı veya anlamının ne olduğunu dahi bilmiyoruz. Ölümün tek gerçek olduğu bir yerde ben niye bu kadar acıya katlanayım ki? Sanatçıları, düşünürleri, büyük liderleri bu durumun dışında tutuyorum çünkü onlar ölümsüzlüğe ulaşmış çok özel insanlardır. Peki ya ben? Benim hiçbir yeteneğim, vasfım yok, sıradan bomboş bir insanım. Bugün ölsem 50 yıl sonra beni hatırlayan dahi olmayacak, zihinlerden dahi kaybolacağım ve tamamen yok olacağım. Dünyada ki maddesel işler bana tamamen boş geliyor, her gün 10 saat çalışan bir insanın tek amacı kendi ve ailesinin karnını doyurmak, böyle bir yaşam mı olur?