Bende uzun bir süredir aynı durumdayım. Neredeyse her gece başımı yastığa koyduğumda pes edip gitmek istiyorum. Saçma sapan bir hayat yaşamanın bir anlamı yok. Beni bu işten vazgeçiren tek bir kişi var; Annem. Annemin o halini düşünüyorum ve bu düşünce beni vazgeçiriyor, şimdiye kadar öyleydi en azından çünkü yarın ne olacağını bilmiyorum. İşin günah haram vs tarafı beni hiç korkutmuyor, bana böyle bir yaşam verdiyse karşılığının da bu olacağını bilmesi gerekiyor. Ben 28 yaşındayım ve çocukluğumdan beri hep ağlamakta zorluk çekerdim, ne olursa olsun ağlamayı beceremezdim ama son birkaç ay o kadar zor geçti ki ağlak birisine döndüm. Daha iki gün önce bir gece yarısı ağlarken kafamı duvara vururken buldum kendimi. Bunları insanlara söyleyince size saçma sapan tavsiyeler veriyorlar ve bu sözler bana hiçbir anlam ifade etmiyor. Benim problemim tamamen kendimle ve en sonunda çekip gideceğimi düşünüyorum.