Yaşamsal yerler, şehirler, ülkeler ve genel olarak dünya için kararları düşünce seviyelerine göre değilde herkesin aynı birimde seçimde etkili olduğunu düşünürsek evet dünya asla güzel biyer haline gelmeyecek. Hatta giderek daha kötüye gidecek çünkü genel olarak bizi diğer canlılardan ayıran akıl yeteneğimizi kaybediyoruz.
Virüs davası matrixte çok güzel özetlenmişti. Ancak ne tuhaftırki dünyada "Bizi herşeyden ayıran aklımız" diyen insanoğlu evrende karar mekanizması olmayan nadide bir canlı virüs benzetmesiyle bütünleşmiş.
Umarım dediğiniz olmaz ve diğer yaşamsal döngülerin var olduğu sistemleri gidip bozmayız
Yalnız şaka maka biraz düşününce insan olmaktan utanıyoruz kimi durumda, ne kadar caniyiz doğa anamıza karşı.
Şimdi burdan ülke tartışması gibi yorumlayıp Boğonmuyosan inson olmoaaa diyenler falan çıkar aman diyim hocam bu aralar forumda çok kafası karışık insan var biz senle yavaştan uzayalım
Merak etmeyin doğa her zaman kazanır, gerekirse daha önce yaptığı gibi bizi de yok edecektir. Tabi biz daha öncesinde başka gezegene salgınımızı yaymazsak
Ancak şöyle bir durumda var bizim bu yaptığımız aslında evrimin bize verdiği bir hak olarak görüyorum. Neden derseniz; evrimin geçmişine bakarsak her zaman bir hayatta kalma ve türünün devamlılığını sağlama güdüsü var. Biz insanlarda doğal olarak farkında değiliz ama evrimin bize verdiği bu güdüyle haraket ediyoruz. Dünya dışına yerleşme çabamızda evrimsel gelişmeden kaynaklanıyor. Tersine bir sorgulamayla biz doğaya zarar vermiyor olabiliriz, çünkü doğa bizden bunu istiyor olabilir. Çünkü siz ne yaparsanız yapın her zaman kendi türünüzü devam ettirmek için çabalamak zorundasınız. İnsanlarda bakıyor ki dünya bir gün yok olacak, biz yok etmesek dahi kendi yıldızımız veya büyük bir meteor veya bir kuyruklu yıldızla bu zaten olacak. Biz bunu öngörebildiğimiz için vahşet seviyemizi arttırarak gelişme çabasına giriyoruz. Belki milyonlarca yıl önce dinozorlar yok olacaklarını bilseler onlarda bu tür bir gelişmeye gidebilirlerdi. Bizi farklı kılan aklımızı farklı şekillerde de kullanabilmemizdir. Bu durumda elimizden aslında pekte fazla bir şey gelmiyor. Basit bir örnek vermek istiyorum; mesela bugün soframıza gelen tavukların yetiştirilmesi aslında bizim ne kadar vahşi olduğumuzu kanıtllıyor. Ben ve sende bunu görebiliyoruz ama neticesinde umursamaz duruma geliyoruz, çünkü hayatta kalmamız gerekiyor ve bunun içinde besin almamız gerekiyor. Sözün özü; Evrim bize büyük bir kazık attı ve onun acısını da biz bu dünyadan çıkartıyoruz.