Küçükken sabaha kadar otururdum, annem kızardı oturmama bilgisayara falan oturtturmazdı, ama ben uyuyamazdım, neden bilmiyorum bir türlü uykum gelmezdi, gözlerimden hüzün yaşları akardı, sesimi de çıkartamazdım annem kızar diye sabaha kadar yatakta bir oraya bir buraya döner durardım, hadi sabah olsun da kalkalım diye dua ederdim.
Tam o bütün stres ve üzüntünün arasında Allahu ekber sesini duyunca sanki üzerime bir melek iner bana sarılırdı... O günden sonra her gün sabah olmasını değil ezan okunmasını bekler oldum..
O günlerden beri sabah ezanının benim üzerimde özel bir etkisi var.