Kötü sabah, kötü gün. Mavi gözlü bir devin, gözlerini kapadığı an. Senin, benim, bizim; hepimizin özgürlüğünü sağlayan o adam, kapadı gözlerini o karanlık günde. Mavi gözlerini gökyüzüne teslim etti önce. Sonra birer birer kalplerimize yerleşti. Tam 79 yıldır; kalbimizde hiç çıkmayacak bir mühür işte bu adam. Derste açtığımız kitabın ilk sayfasında yer alır fotoğrafı, yanında da Gençliğe Hitabe’si. Bir söz duyarız altında imzası. Duvarlarda görürüz fotoğraflarını.
İzmir Marşı’nda ‘Yaşa Mustafa Kemal Paşa Yaşa’ der, Anıtkabirde anarız. Ruhumuzdadır, kalbimizde. 1881’de dünyaya açar gözlerini ulu önder, 1938’de kalbimizde sonsuzluğa kavuşur.
Ve biz, her Kasım’ın karanlık 10’unda; bir devin teslim ettiği gözlerin oluşturduğu gökyüzünün gözyaşlarıyla ıslanırız. Sırılsıklam ve sonsuz bir 10 Kasım meselesidir bu.