En büyük sıkıntı artık insanlarımız gerim gerim gerilmiş durumda ve hiç anlayış kalmadı. Örneğini bu başlık altındaki yorumlarda da görebiliyoruz. Size kendi görüşümü ve yaşadıklarımı anlatıyim kısaca.
Ben 8 yaşında taşındığımız evde 14-15 yaşına kadar holde basket oynadım, hemde hergün. Hatta nadirde olsa eve arkadaşlarım gelirdi evde basket maçı yapardık. Ve alt komşumuz kalabalık bir aile olmasına ragmen 1 kere bile şikayet etmezlerdi. Çünkü bizde üsttekilerden şikayet etmezdik. Komuşuluk vardı, çocuktur yapar derdi insanlar. Ama tabiki bu dediklerim gündüz olurdu. Sakın gündüz sorun olmaz tabi demeyin, sıkıysa şimdi deneyin evde basket oynamayı da görün nasıl 3. sayfa haberi oluyosunuz. Annem bize hep anlayışlı birer insan olmamızı ögütlediği için (Artık kendisi hayatta değil malesef) şu an tam üst katımdaki 75 yaşındaki yaşlı teyze, gece sabaha karşı hergün 5 te son ses kuran dinlemesine ragmen hiç şikayet etmedim. Daha ilginci benim inançsız birisi olmam. Fakat şunu akıl edebiliyorum, yaşlı bir insan belkide son zamanlarında inancını yaşamaya çalışıyo ve kulakları tabiki iyi duyamadığı için sesinide açıyo. Napıyim gidip kavgamı ediyim?

Neyse sonuç, biraz sakin olmaya çalışın. Eğer en ufak gürültüye parlıyosanız emin olun tahammül sınırınız normal değil. Kendi kendinizi telkin edin ve bi silkelenin. Sevgiler