Biraz kafamı dağıtayım diye forum okuyayım dedim. Zira dün sabah 08:00'dan beri ajanstayım ve kafam kazan gibi. Hala bitirmem gereken işler var çıkamıyorum. Derken bu konuya denk geldim. Konuyu okudum. Arkadaşımın Facebook profillerini falan incelemedim açıkçası. Fakat tahminen yaşı benden genç olan bu kardeşime bir - iki tavsiyede bulunmayı kendime borçlu hissettim. Eğer istemeden konu sahibi arkadaşımı kıracak olursam şimdidien affına ve hoşgörüsüne sığınıyorum.
Size klasik bir hikaye anlatacağım. Bu forumda en az 3 defa paylaşmışımdır. Yeri geldi tekrar paylaşayım. Önceden bu anekdotuma denk gelen arkadaşlarımdan da şimdiden özür dilerim.
Gazetecilik yaptığımız dönemde TRT Belgesel kanalına bir proje sunalım dedik. Adı "Ada Vapuru" idi. Proje kısaca Türkiye Cumhuriyeti kara ve iç sularındaki tüm adalara tekne ile seyahat edip hem tekne yolculuğunu hem de adayı belgesel tadında her yönü ile anlatmaktı.
Bu ülkede torpilsiz iş yürümez derdi ya büyüklerimiz... Kendimizce bir torpil de bulmuştuk bizi ilgili kişi dinlesin diye. Öyle bir hazılrık sürecinden geçirdim ki kendimi sunum yapmak için sanırsınız Türkiye'ye her dalda madalya kazandıracak bir olimpiyat sporcusuyum. Yani motivasyonum o şekilde.
Neyse efendim uzatmayayım, bastık gittik bizi dinleyecek muhteremin makamına. Ama nasıl anlatıyorum projeyi. Odacı çay getirecek hazırola geçti. Dedi ki adam kendi kendine "ulen bu adam kim? Ne anlatıyor? Ne bukadar mühim olabilir?" minvalinde...
Ben böyle İstiklal Marşı'nın 10 kıtasını Cumhuriyet Bayramı'nda ezbere okuyan çocuk heyecanı ile projemi anlatıyorum ama anlattığım bahse konu muhterem hiç oralı değil. Adamcağızın suratındaki ifade "la oğlum nezaketen dinliyoruz işte, bitir de şu sunumu bas git." Bu durum haliyle canımı çok sıktı tabi. Bizim muhteremin bu kayıtsız dinleyişne ben kayıtsız kalamazdım ve en kibar maskemi takıp, amiyane tabirle "platonik aşkına ilanı aşk eden şapşal" edası ileaşağıdaki diyaloğun muhterem ile aramızda geçmesini sağladım Çok zaman geçti üzerinden eksik ziyade aklımda diyalog. Kusuruma bakmayınız.
Ben: Üstadım yanlış bir zamanda geldi isek lütfen bize müsait zamanınıza dair bir randevu verirseniz o zaman diliminde gelip projemizi arzedelim.
Muhterem: Ufuk Bey zamanım müsait sizi dinliyorum.
Ben: Üstadım zamanım müsait diyorsunuz ama ben size bugüne kadar hiç düşünülmemiş bir proje sunuyorum dinlerken sıkılıyorsunuz. Konuya motive olamıyorum
Muhterem: Bugüne kadar düşünülmemiş dediniz değil mi? Yanlış anlamadım?
Ben: Evet öyle dedim.
Bizim muhterem bu cümleden sonra arkasına döndü ve 4-5 tane dosya çıkardı. Ana! Oda nesi? Benim projenin nerede ise aynısı 4-5 proje daha sunulmuş son 2 ay içinde. Birinin adı "Ada Kahvesi", diğerinin adı "Ada Keyfi", öteki "Ada Bilmemnesi"... İsimler değişik ama senarylar aynı. Sadece işleniş biçimleri, dış ses metinleri değişik. Ha birde ben İstanbul adalarından başlamıştım her proje farklı bir rut çiziyordu Neyse dönelim diyaloğumuza:
Muhterem: Ufuk Bey; heyecanınızı anlıyorum ve çalışmanızı takdir ediyorum. Lakin dünyada düşünülmemiş diye birşey yok. Hele sanatta hiç yok. Bu proje sizin de gördüğünüz üzere bize farklı insanlardan da geldi. Fakat şuan beklemedeyiz. Aynı projeyi son 2 ayda defalarca farklı insanlardan dinleyince hali ile bir memnuniyetsizlik oluyor suratımızda.
Ben: Yahu bu proje size daha evvel geldi de ki gelmiş görüyorum neden hayata geçirmediniz? Sizce de mükemmel değil mi?
Muhterem: Ufuk Bey kesinlikle harika bir proje ama bu projenin bütçesi TRT Belgesel'i aşıyor, bu proje ilk geldiğinde buna bütçe istedik TRT Genel Müdürlüğü'nden, onlar da cevap verecek, malumunuz bürokrasi. Sizi üzmek istemezdim ama durum böyle.
Olduk mu işin sonunda Şükrü Saraçoğlu stadında Galatasaray'a kaybetmiş Fenerbahçe taraftarı gibi... Arkamıza baka baka döndük evimize.
Sözün özü şudur ki... Dünyada düşünülmemiş birşey yok ama hayata geçirilmemiş çok şey var. Birşey hayata geçirilmedi ise onun neden geçirilmediğini iyi inceleyip ona göre hareket etmeli. Zira gerçekten para kazadıracak yada bir güç odağının işine yarayacak proje sadece parasızlıktan rafa kaldırılmaz. Tek sorun para ise mutlaka o parayı biri öder. Sizin projeleriniz her ne ise bugüne kadar neden hayata geçmemiş asıl sebeplerini bulun.
Bizim TRT projesine gelince TRT Belgesel çekti o projeyi 2011 yılı idi sanırım. Ben sinirden izleyemedim açıkçası Hatta metinlerini benim yazmamı, mümkünse seslendirmemi istediler ama yüreğim kaldırmadı İnanın adını bile hatırlamıyorum belgeselin. O denli soğudum o işten.
Değerli arkadaşım; yolunuz açık olsun. Umarım projenizi sağlıkla hayata geçirir, büyütür ve buradan ilan edersiniz. Benim gibi boşboğazlara da "aaa ben bu herifin konusuna mesaj yazmıştım vay beee" demek düşer.
Hoşçakalın.