Hiçbirşeye moralim yok. Çok zorlu yollardan geçip okulumu bitirdim. Kapı gibi bir üniversitenin çok sağlam bir diploması var elimde. Ama mutlu değilim. Diplomayı kullanmıyorum da, şuan iyi bir yerde olmama rağmen, çok daha iyi bir yerde olabilirdim.

Sanki dünyadaki en mal insan gibi hissediyorum kendimi, herkes hayatını yaşarken ben hiçbirşey yapmıyorum, resmen mal gibi yaşıyorum.

Birşey yapasım da gelmiyor ki, moralim bozuk. Dışlanmış gibi hissediyorum.


Herşey bu sene o kişinin nişanıyla başladı. O nişanlandı benim moralim bozuldu biraz. Sonra birisiyle tanıştım, henüz 19 yaşında. Çocuk kızları acayip götürüyordu, benden mutlu. Çünkü ailesi desteklemiş, yani kız konusunda demiyorum, her konuda. Kendine güveni var, benden daha cool giyiniyor, benden daha cool konuşuyor. Hobisi vardı mesela, pahalı bir hobi bence, ben yapmaya kalksam ailem şiddetle karşı çıkar, ilk aile gezmesinde de beni ne kadar desteklediklerinden bahsederlerdi.

Derseniz ki ailenin durumu yoktu belki, bu bahsettiğim çocuğun babasıyla, babam meslektaş. Hem de tamamiyle aynı gelire sahipler.

Ondan sonra, ben dışlanmış hissetmeye başladım. Sanki hayata karışamıyordum, he tabi karışsam ne olacak diye düşünüyorum. Belki depresyondayım bilmiyorum. Öyle dışarıdan seyreder bir hal aldım hayatı.

Bundan sonra da bu nişanlanan arkadaşım evlendi, benim daha elime kız eli değmemişken. İyice gıcık kaptım tabi.

Sonrasında ise itiraf konumda paylaştığım (profilimden ulaşabilirsiniz linke) kişiyle tanıştım.

Falan falan derken iyice garip durum oldu. Şuan ruh gibi geziyorum.