Şimdi bu aralar sizinle aynı düşünceleri bende yaşıyorum 20 yaşındayım, yaşımdan büyük borcum var maalesef. Ailede de bir baltaya sap olan bir birey yok. Bazen düşünüyorum böyle zorlandığım yerde intihar ederim falan diye, ama şöyle bir şey de var hayatınızda en ufak bir olumlu bir şey olsa bile sizin hayat damarlarınız yeniden akmaya başlıyor. Size tavsiye veremem fakat hayata bir yerden başlamak, belirli hedefler koymak ve bu belirlediğiniz hedeflerin peşinden koşmadığınız sürece mutsuz olmaya, psikolojik olarak sorunlar yaşamaya devam edeceksiniz. Son 20-30 yıl içerisinde ki ülkemizde ki insanların kafa yapılarında ki problemleri bizim gibi gençler çekiyor maalesef. Okuyunca kesin iş bulur, sırtını bir yere dayar denilerek robot gibi yetiştiriliyoruz sadece okullar, kitaplar, testler, üniversite, yüksek lisans, doktoraya hipnotize ediliyoruz. Bunların dışında kendi ayaklarımızın üzerinde durmaya çalışmaya başladığımızda da en ufak bir aksilikte diğer insanların aksine sendelemek yerine direkt yıkılıyoruz. Kalkmakta baya zor oluyor ama biz bu evrende ki en akıllı varlıklarız. Bu durumdan çıkmakta bizim elimizde biliyorsunuz değil mi?

Size önerim biraz borç para bulun ve tatile gidin. Öyle deniz, kum, güneş değil. Kafanızı toparlayın tekrar geldiğinizde kendinize bir yol haritası çizin. Vasıfsızım demek kolay, vasfınızı yaratmak sizin elinizde. Sağlıcakla kalın.