3.5 sene önce 5 yıllık ilişkim bitti. 5 saat ayrı kalmazdık ancak ayrılmak 5 dakika dahi almadı. İnan senin yaşadıklarını, düşündüklerini bire bir aynı şekilde yaşadım, düşündüm. Çökmüştüm, bitiktim, nefes alacak dermanım yoktu. Ama inan ne kadar üzülürsen üzül bir şey değişmiyor. İnsan zaman geçtikçe çektiği acıya inan ki alışıyor. Elime onca fırsat geçti, onca insanla tanıştım 3.5 yıl oldu ayrılalı bir daha kimseyi sevemedim, körleşti kalbim ve hala öyle.

Umarım tekrar bir araya gelirsiniz ancak yaşamış birisi olarak gerçekten şunu öğrendim ki karşı tarafa ne denli acını belli edersen karşı taraf o denli neden bilmiyorum ama senden uzaklaşıyor. Yalvarmadım mı? Yalvardım. Döndü mü? Dönmedi. Ben üzüldükçe, ben yalvardıkça sanki o benden uzaklaştı. Maalesef ki en sevdiğimiz olsa dahi fazla ilgiyi kaldıramıyor.

Sana başkasını sev diyemem, sevemeyeceksin. Birisiyle birlikte olsan dahi hep o aklına gelecek. Sana unut diyemem, unutamayacaksın. Yıllar geçse de en ufak an, hatıra onu hatırlatacak. Geçecek diyemem, geçmiyor. Sadece çektiğin acıya alışıyorsun o yüzden duyguların biraz körleşiyor.

Bu denli karamsar konuşmak istemezdim, umarım yazdıklarım üzmemiştir seni. Ama inan ki kardeşim bu şekilde oluyor. Onu tanıyalı 8.5 yıl oldu, 3.5 yılımız ayrı geçti hala sol tarafımda bir acı var. Bunları yazarken dahi bazı şeyleri hatırlar oldum yine hüzün...

Umarım iyilikler senin ile olur.