internetin yaygınlaşmasıyla olmuş diyoruz, aklımıza ilk bu geliyor, mantığımıza bu yatıyor ama şöyle bir durum var bence;

bu internet insanları değiştirmedi, insanlar gene aynı insanlar. internet vasıtasıyla daha fazla kişiye ulaşabildiler sadece. mesela, bu videodaki çocuğun karakter/kişilik analizini ypmak için profesyonel olmaya gerek yok, anlaşılıyor. sadece bu video olmasa bir yerde başka bir olayda karşılaşsak, ne bileyim abisi olsak annesi babası olsak, yine aynı analiz sonucuna varacağız. bu video sadece sunulan imkanı böyle değerlendirmesi sonucu ortaya çıkıyor.

özetle şunu demek istiyorum; örneğin ben metal müzik hayat felsefesini benimsedim, siyah giyiniyorum, metal dinliyorum tabi, saçlarım uzun, ve evde oturup gitarımla metal müzik yapıyorum, besteliyorum. kaydedip sunma imkanım yok, bu sebeple sadece beni sahnede görenler dinleyebiliyor ve bir sonuca varabiliyorlar hakkımda. sonra internet geliyor, kendimi orada da ortaya koyuyorum. daha fazla kişi benim sonucuma ulaşabiliyor.

sonuç olarak;
aslında yetiştirme biçiminde bir problem var. bu internet, video bilmem ne meselesi değil. çocuk yetiştirmek bizim memlekette en kolay şey. peki böyle mi olmalı? en zor şey olmalı aslında, en çok buna özen gösterilmeli, iyi örnek olunmalı, yetiştiremeyeceğin çocuğu yapmamalı, çocuk yetiştirmenin ona yemek vermekten ibaret olmadığı, okula göndermekten ibaret olmadığı, cebine beş kuruş harçlık verip sokağa salmaktan ibaret olmadığı bilinmeli.

suçu internete bulmayalım derim, güzel çocuklar yetiştirelim derim.