Değerli arkadaşlar kuzey ırak sınırında vatani görevimi yaptım üzeri kapalı anlatmaya çalışacağım yaşadıklarımı ve deneyimlerimi.

2016 Yılında Bot bağladım ve 2017 nisan ayında teskerimi aldım çok şükür.

Türk Sılahlı Kuvvetlerinde Piyade olarak görevimi yaptım. Lakabımız (Hudut Kartallarıydı) Mangamın Tim Komutanı idim.
Yaklaşık 2 ay acemi birliğim sürdü ve dağıtımlarımız yapıldı.
Uludere/Şırnak'a Bağlı Hudut karakolunda görevimi başladım.

Acemi birliğinde anlatılanlar ile gittiğimiz yerin hiç alakası olmadığını gördüm.

Bağlı olduğum karakolda 4 ay sabit nöbet tutarak görevimi icra etmeye başladım. Usta birliğimdeki 4. ay TSK bünyesindeki 6. ayım idi.
Usta birliğimdeki 4. ay sonunda (Tugay veya taburdan gelen emirle) Bölük Komutanımızın emriyle 4 silah arkadaşımla Muhalen tertip edildik (K.ırak içerisindeki Hudut karakoluna).

Yeni görev bölgemiz daha tehlikeli olduğunu gittiğim gün anladım.

Görevimin son gününe kadar yeni görevimi yaptığım birlikte (Yol güvenliği, pusu, kacakcılık ile mücadele) Göreve Özel Harekat Komanda Birlikleriyle gittik. 3-4 ayda dağlarda böyle dolaştım.

Şehit ve yaralı verdik. Leş de aldık. Görevimde herkesin Vatanını ne kadar çok sevdiğini orada daha iyi öğrenmiş oldum. Zorlukları olduğu kadar rahat yönlerini de gördüm.

Yaşadığım zorluklar
Rakımı çok yüksek olan bir bölgede olduğumuz için duş almak için haftada yada ayda bir kar eriterek duş alıyorduk bazen. Hasta olmamak için duş almadığımızı bilirim. Çok acil bir durum olursa TSK helikopterde kaldırır veya karayoluyla Türkiye'ye çekerek tedavi eder sorun bu değil. Asker sayımız azalmasın diye daha dikkatli davranıyor idik.

Saha görevine seçildikten sonra yemek ve ekmek sorunu yaşadık. Kumanya ve kumanya ekmek yiyor idik. Soğanla barbunya çok güzel gidiyordu.

Tuvalet konusuna hiç girmeyecem arazide.

Yaşadıklarımız güzel anıydı, komutanlarımız bize komutanlık değil abilik kardeşlik bağları ile sarılıydı. Arada azar işitiyorduk, pustuğum bölgede hareket etmemem konusunda.Ses çıkartmama, muhabbet etmeme gibi. Bunlar tamamen bizim can güvenliğimiz için idi. (Arkadaşlar 10-12 saate aşkın bir süre hareket etmeden durunca eklemlere ağrı giriyor ayaklarınız buz tutuyor.) Bunlar için çeşitli envanterler ile çözüm üretiyorduk.
Canımız çok sıkılıyordu. Tüm günümüz arazide geçtiği için ve hiç muhabbet edememek. Düşünüp duruyorsun düşünmek düşünmek düşünmek. Ve araziyi gözlemlemek...

İnanın 1 gram korku yoktu kimsede.


Daha dile getiremediğim bir çok şey var.


Beni ve silah arkadaşlarımı üzen en üzücü durum ( Birliğimizden 3 kahraman arkadaşımızı ŞEHİT Vermemiz idi.)