Aranızda neler yaşandı, neler geçti tabii ki bilmiyoruz. Benim de 4 yaşında bir kızım var. Eşimle her kavga edişimde, aklıma kızım geliyor ve sabırlı davranıyorum. Çünkü senin durumunda olan çok kişi var. Ben kızımı görmediğim birkaç saat bile olsa özlüyorum. Günlerce ayrı kalmanın nasıl bir şey olduğunu düşünemiyorum bile. Geçmiş olsun kardeşim. Ama ben de arkadaşlara katılıyorum. Bu işler imza ile olmaz. Eğer eşine yaklaşamıyorsan ve mahkeme sana görme izni verdiyse, o zaman eşinin akrabalarından biri vasıtasıyla çocuğunu görebilirsin. Mahkeme kararını, icra memuruyla yerine getirmeni tavsiye ederim. Çocuğunu tek başına görmeye gitme. Haklıyken haksız durumuna düşersin. Yanına icra memuru al öyle git. Ya da mahkemeye bir dilekçe verip olayı anlat. Eşinin annesi, kardeşi, babası ya da farklı bir akrabası vasıtasıyla çocuğunu görmek istediğini belirt.
Akrabaları karışmak istemiyor. Aksine bu durumdan uzak kalmak istediklerini söylüyorlar. Gerekçe neymiş efendim : Kadın bilmem kaç yaşındaymış da söz nasıl geçireceklermiş. Birşey söylediklerinde kavga ediyormuş o'nlarla...
Zannetmeyin ki hakkımı adalette, aile'de, akrabalarda, avukat'ta, hakim'de, yasalarda aramıyorum, arıyorum'da bulamıyoruz. İmza kampanyası ile medya kuruluşlarının dikkatini çekebileceğimizi ve bu sayede'de hukuksal boyutu işlemesi gerektiği hıza çıkartıp, bir an önce düzenlenmenin getirilmesini sağlamak olacaktır.
Şöyle düşünebilirsiniz ; Hak ararken bir çok yolu denersiniz, biri olmasa diğerini. Bende her yolu deniyorum, denemek zorundayım. Ama imza kampanyası ama Başbakanlık her ne olursa artık...