Usta birliğinin 2. günündeyim. Askerlik yeri Özel Kuvvetler Komutanlığı. Hiçbir yeri bilmiyorum, devre kaybı olarak gitmişim zaten. Neyse komutan kantinden mavi bere alacaksınız dedi. Herkes almış, ben ve başka devre kaybı arkadaş var onda yok bere. Yemekhanede öğle yemeğini yerken komutan geldi, yemekten sonra herkes hazırkıtanın orada olacak dedi. Biz bilmiyoruz tabii arkadaşla. Millete sora sora öğreniriz dedik. Yemeği hemen yiyip kantine koştuk mavi bereleri aldık. Komutan saat 1'de hazırkıtada oluncak dedi, saat 12:45. 15dkmız var rahat buluruz diyoruz. Bir tane komutana sorduk hazırkıtanın yerini. Ben görevden yeni geldim çocuklar, inanın bilmiyorum dedi. Başka komutana sorduk, 200 metre aşağıya inin sola dönün dedi. Biraz aşağıya indikten sonra başka komutana sorduk, nizamiyeye kadar inip sola dönün dedi falan filan kaybolduk biz. Sola döne döne Zekia Paşa'nın binasına girmiştik. Orada bir tane astsubaya sorduk hazırkıta nerede diye hemen aşağıda dedi. O sıra yağmur başladı, yanımdaki arkadaşa dedim bulamayız biz burayı, geç olmadan bölük komutana gidip söyleyelim dedim. Yukarıya bölüğe çıktık, komutanın odasına girip her şeyi anlattım. Komutan gülmeye başladı, yanında da hazırkıtanın komutanı olan başçavuş vardı. Komutanım işte bana böyle sorumluluğunu bilen asker lazım, bunu hazırkıtaya alıyorum dedi. O gün hayatım değişti. Askerliğimin en rahat dönemiydi. Özel Kuvvetler Komutanlığında hazırkıtasın, yani kulelere saldırı olacakta müdahaleye gideceksin. Saldırı falan olmadığından akşam 8'de uyanıp sabah 8'e kadar gazinoda televizyon izleyip, gündüz amm'sine devrettikten sonra uyumaya gidiyorduk. Ama bu olayı yaşadıktan sonra bizim bölükteki bütün komutanlar beni durdurup zekai paşanın binasına gidip hazırkıtayı soran sen misin diye soruyorlardı.